Commun✮rios
Οι Ορκοι της Κατοχής και η Ιστορική Αλήθεια
Ο Ορκος των Ταγμάτων Ασφαλείας (1943):
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω τυφλώς εις τας διαταγάς του Ανωτάτου Αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ... Γνωρίζω καλώς ότι διά πάσαν αντίρρησιν προς τας διαταγάς μου, θέλω τιμωρηθή παρά των Γερμανικών Στρατιωτικών Νόμων.»
Ο Ορκος των μαχητών του ΕΛΑΣ:
«Ορκίζομαι ότι θα αγωνιστώ έως την τελευταία ρανίδα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση, την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Πατρίδας. Για την περιφρούρηση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και την αποκατάσταση και τον σεβασμό των λαϊκών ελευθεριών.»
Η σύγκριση των παραπάνω όρκων δεν αποτελεί απλώς μια φιλολογική άσκηση, αλλά την αδιαμφισβήτητη απόδειξη μιας βαθιάς ιστορικής αντίφασης που διατρέχει το ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα.
Μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής, παρατηρούμε μια απεγνωσμένη επικοινωνιακή προσπάθεια να παρουσιαστούν οι ήρωες αυτοί ως «αποστειρωμένοι» πατριώτες, αποσιωπώντας πλήρως την κομμουνιστική τους ταυτότητα.
Η αντίφαση αυτή καθίσταται εξόφθαλμη αν αναλογιστούμε ότι το ίδιο κράτος, το οποίο σήμερα δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την ιδεολογία των θυμάτων της Καισαριανής, επί δεκαετίες αναγνώριζε ως εθνικά ωφέλιμη την υπηρεσία των θυτών τους.
Οι Ταγματασφαλίτες ως κρατικοί λειτουργοί εντάχθηκαν στον διοικητικό ιστό της χώρας, καθώς το μετεμφυλιακό κράτος φρόντισε να τους ενσωματώσει πλήρως. Με διατάξεις όπως ο Ν. 971/1949, η πολιτεία αναγνώρισε ως «εθνική αντίσταση» μόνο δεξιές ή μη εαμικές οργανώσεις (π.χ. ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ), αποκλείοντας το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Παράλληλα, με μεταγενέστερες ρυθμίσεις, κυρίως κατά την περίοδο της δικτατορίας μέσω του Ν.Δ. 179/1969, δόθηκε η δυνατότητα σε όσους υπηρέτησαν στα Τάγματα Ασφαλείας να προσμετρήσουν εκείνο το διάστημα ως συντάξιμο χρόνο.
Η θεσμική επιβράβευση της συνεργασίας με τον κατακτητή ολοκληρώθηκε μέσα από τη νομιμοποίηση της προϋπηρεσίας τους στο Δημόσιο και τον Στρατό, την ίδια στιγμή που οι πραγματικοί αντιστασιακοί οδηγούνταν στις εξορίες.
Αυτή η «ιδιαιτερότητα» της Ελλάδας επισφραγίστηκε με την παρωδία των δικών των δοσιλόγων. Ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη οι συνεργάτες των Ναζί τιμωρήθηκαν παραδειγματικά, στην Ελλάδα οι περισσότερες καταδίκες των ειδικών δικαστηρίων δοσιλόγων είτε μετατράπηκαν σε ελαφρές ποινές είτε απονεμήθηκαν χάριτες μέσα σε ελάχιστα χρόνια.
Η πιο μελανή σελίδα αυτής της κρατικής συνέργειας γράφτηκε με την παράδοση των πολιτικών κρατουμένων στους κατακτητές. Οι 200 της Καισαριανής ήταν δεσμώτες της Ακροναυπλίας και των φυλακών της 4ης Αυγούστου, τους οποίους το ελληνικό κράτος αρνήθηκε να απελευθερώσει και παρέδωσε στους Ναζί.
Τίποτα όμως δεν φωτίζει περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στον πραγματικό πατριωτισμό και τον κρατικό δοσιλογισμό όσο η στιγμή που το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου πάγωσε στο άκουσμα του ονόματος του Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Οταν ο διοικητής Φίσερ του πρόσφερε χάρη, ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εξαιρεθεί αν δεν απελευθερώνονταν και οι υπόλοιποι 199.
Παραδίδοντας τη σφυρίχτρα και τα χαρτιά του στον διερμηνέα Θανάση Μερεμέτη, τα λόγια του αποτελούν την απόλυτη παρακαταθήκη:
«Θανάση, μη ξεχνάς ποτέ πως είσαι Ελληνας κρατούμενος και εξυπηρετείς Ελληνες αγωνιστές. Να είσαι πάντα καλός και μαλακός μαζί τους. Στο πρόσωπό σου αποχαιρετώ όλους. [...] Στα χέρια σου τους εμπιστεύομαι. Στάσου πάντα καλός. Εχε γεια!»
Χρειάστηκε να φτάσουμε στον Νόμο 1285/1982 για να αναγνωριστεί η Εθνική Αντίσταση στην ολότητά της. Μέχρι τότε, η επίσημη ιστορία θεωρούσε «εθνικό χρόνο» την προδοσία και «ποινικό αδίκημα» την αντίσταση.
Σήμερα, η προσπάθεια να παρουσιαστούν οι 200 κομμουνιστές της Καισαριανής ως «αποστειρωμένοι» πατριώτες αποτελεί μια δεύτερη εκτέλεση της μνήμης τους και μια ακόμη ιστορική πρόκληση. Πρόκειται για εκείνους τους αγωνιστές που το κράτος παρέδωσε σιδηροδέσμιους στους Ναζί, όταν για μισό αιώνα το ίδιο σύστημα θεωρούσε «νόμιμη υπηρεσία» την πίστη στον όρκο του Χίτλερ.
Ο όρος «πατριώτης» δεν είναι μια κενή περιεχομένου λέξη. Ανήκει ιστορικά και εκ του αποτελέσματος σε εκείνους που υπερασπίστηκαν την πατρίδα με το αίμα τους, την ώρα που η αστική τάξη προήγαγε τους ταγματασφαλίτες.
Οι 200 της Καισαριανής δεν εκτελέστηκαν ως αφηρημένα σύμβολα, αλλά ως Συνειδητοποιημένοι Κομμουνιστές Πατριώτες, δίνοντας νόημα στις λέξεις που άλλοι προσπάθησαν να εξαγοράσουν με συντάξεις δοσιλογισμού.
 |
| Ταγματασφαλίτες και χωροφύλακες οδηγούν αιχμάλωτους αντιστασιακούς στο Χαϊδάρι το 1944 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου