Commun✮rios
(Το παρόν σημείωμα προτάθηκε σε γνωστή εφημερίδα και απορρίφθηκε. Το αναρτώ λοιπόν στον παρόντα δημόσιο διάλογο) - Γιώργος Μαργαρίτης
Η "προσαρμογή" της ιστορίας του τελευταίου παγκόσμιου πολέμου στην χώρα μας στην κατεύθυνση της βελτίωσης της εικόνας της γερμανικής κατοχής έχει κάποιο νόημα όταν προέρχεται από την Γερμανική Πρεσβεία ή άλλους γερμανικούς οργανισμούς που εύλογα επιζητούν την άμβλυνση των εντυπώσεων για την απάνθρωπη γερμανική κατοχική πολιτική. Αδυνατώ να κατανοήσω όμως τους λόγους για τους οποίους εγχώριοι ιστορικοί επιδίδονται πεισματικά στην ίδια αυτή προσπάθεια.
Ανθολογώ επιλεκτικά από συνέντευξη σε γνωστό ενημερωτικό ιστότοπο.
.
«....οι Γερμανοί κατακτητές, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο της κατοχής, πήραν το «πάνω χέρι» της Αθήνας τα τάγματα των SS».
Την περίοδο αυτή «έχουμε την εκτόξευση των ομαδικών εκτελέσεων, του αριθμού των εκτελεσμένων, γιατί τα SS δεν εφάρμοζαν τις τακτικές των γερμανικών στρατοδικείων. Δηλαδή για να καταδικαστεί κάποιος σε θάνατο έπρεπε να περάσει από κάποιο γερμανικό στρατοδικείο που έδινε έστω κάποιες ελάχιστες εγγυήσεις, ότι κάποιος θα μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του».
Τα SS αντιθέτως, όπως τονίζει, εφάρμοζαν την τακτική των αντιποίνων. «Για οποιαδήποτε αντιστασιακή ενέργεια, έπαιρναν από τη μεγάλη δεξαμενή κρατουμένων που είχαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, που ήταν υπό τη διοίκηση των SS και τους μετέφεραν προς εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής»....".
Τα παραπάνω έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τα γεγονότα. Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για αβλεψία ή για κάτι άλλο. Πάντως με τον τρόπο που δίνονται μεταθέτουν τις ευθύνες των γερμανικών εγκλημάτων στα Ες Ες και απαλλάσουν της ευθύνης τον τακτικό γερμανικό στρατό και, ως εκ τούτου το γερμανικό κράτος. Στην πραγματικότητα οι μαζικές εκτελέσεις είναι -με την εξαίρεση του Διστόμου- έργο του τακτικού στρατού (Βέρμαχτ) και όχι τμημάτων των Ες Ες.
Για να αναφερθούμε στις βασικές από αυτές έχουμε την Κρήτη (1941) με οργανωμένες εκτελέσεις περίπου δύο χιλιάδων αμάχων. Οι εκτελέσεις έγιναν από αλεξιπτωτιστές, από την Ορεινή Μεραρχία και μονάδες πεζικού της Βέρμαχτ. Την ίδια περίοδο οι μαζικές εκτελέσεις στην Μακεδονία έγιναν από τον στρατό. Το 1943 στην Βιάννο, η Βέρμαχτ ήταν υπεύθυνη για τη σφαγή 460 αμάχων. Στα Καλάβρυτα λίγο αργότερα υπεύθυνη ήταν η 117 Μεραρχία Κυνηγών, στο Κομμένο η 1η Ορεινή Μεραρχία κλπ. Στην δε περίπτωση της Καισαριανής η 41η Μεραρχία Φρουρίου ήταν στρατιωτική μονάδα. Μόνο στην περίπτωση του Διστόμου την σφαγή την διέπραξαν μονάδες των Ες Ες.
Για τις ομαδικές εκτελέσεις και την εξόντωση άμαχου πληθυσμού οι Γερμανοί δεν χρειάστηκαν ποτέ την μεσολάβηση δίκης και απόφασης δικαστηρίου. Εκτελούσαν με βάση στρατιωτικές αποφάσεις χωρίς να χρειάζεται κανενός είδους δικαστική παρέμβαση στην διαδικασία. Ο ισχυρισμός ότι μόνο τα Ες Ες εκτελούσαν χωρίς απόφαση στρατοδικείου είναι ψευδής και παραπλανητικός. Το σύνολο του γερμανικού στρατιωτικού μηχανισμού πραγματοποιούσε μαζικές εκτελέσεις, εκτοπίσεις, καταστροφές χωρίς να χρειάζεται κανενός είδους δικαστική απόφαση. Ούτε τα θύματα των εκτελέσεων, ούτε οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης είχαν δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη. Και τα θύματα δεν καταδικάστηκαν από κανένα δικαστήριο.
Η γερμανική κυβέρνηση κάνει μεγάλες προσπάθειες σε ολόκληρη την Ευρώπη και στην χώρα μας να αποδώσει τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε ο γερμανικός στρατός σε προσωπικές «εκτροπές» διοικητών ή σε «ειδικές μονάδες» του ναζιστικού κόμματος (όπως τα Ες Ες). Εύλογα κάτι τέτοιο αποσκοπεί στην αποενοχοποίηση της Γερμανίας και στην αποφυγή των εκπορευόμενων υποχρεώσεων, όπως είναι η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων.
Δεν βλέπω κανένα λόγο να συνδράμουμε εμείς στην Ελλάδα τέτοιου είδους προθέσεις.
ΥΓ. Να αναφέρω απλά ότι στις μεταπολεμικές δίκες για τα γερμανικά εγκλήματα (Νυρεμβέργη κλπ.) βασικό επιχείρημα της υπεράσπισης είναι ότι τα εγκλήματα διαπράχθηκαν από τους Ες Ες και του ναζί και ότι ο γερμανικός στρατός ουδεμία ευθύνη φέρει.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου