Αλγόριθμοι της Αντίστασης - Η καθημερινή πάλη εναντία στην εξουσία της πλατφόρμας - Tiziano Bonini & Emiliano Treré

Συγγραφείς: Tiziano Bonini & Emiliano Treré

Μετάφραση: Ελένη Τσατσαρώνη 

Επιμέλεια – Διόρθωση: Τραϊανός Μάνος

Περιγραφή

Το βιβλίο «Αλγόριθμοι της Αντίστασης: Η καθημερινή πάλη ενάντια στην εξουσία της πλατφόρμας» εξετάζει πώς εργαζόμενοι, influencer και ακτιβιστές οικειοποιούνται και χρησιμοποιούν τους αλγορίθμους που ελέγχουν τις ζωές μας, αναπτύσσοντας τακτικές αλγοριθμικής αντίστασης;

Οι αλγόριθμοι βρίσκονται πλέον παντού γύρω μας, εισχωρώντας σταδιακά σε ολοένα και περισσότερες πτυχές της καθημερινότητάς μας. Σε αντίθεση με πολλές απόψεις που παρουσιάζουν την εξουσία των πλατφορμών ως ψυχρή και μονολιθική, το βιβλίο Αλγόριθμοι της Αντίστασης υπογραμμίζει ότι τα άτομα μπορούν να αντιστέκονται στους αλγορίθμους σε διάφορα πεδία. Βασιζόμενοι σε πλούσιο εθνογραφικό υλικό που συνέλεξαν από τον Παγκόσμιο Βορρά και τον Παγκόσμιο Νότο, o Tiziano Bonini και o Emiliano Treré εξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους τα άτομα οικειοποιούνται και αναδρομολογούν τους αλγορίθμους, προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους σε τρία πεδία της καθημερινότητας: την περιστασιακή εργασία, τις πολιτισμικές βιομηχανίες και την πολιτική. 

Αναλύοντας ένα μεγάλο εύρος πρακτικών, οι Bonini και Treré αποκαλύπτουν το ηθικό πρόταγμα που είναι κοινό σε όλες και όλους τους χρήστες των πλατφορμών – από τους διανομείς μέχρι τους καλλιτέχνες και από τους influencer μέχρι τα κοινωνικά κινήματα: να αντισταθούμε στην εξουσία των πλατφορμών και να χρησιμοποιήσουμε την εμπρόθετη δράση μας για να συμβάλουμε στην ανάπτυξη ενός εναλλακτικού αλγοριθμικού πολιτισμού.

Bιογραφικό Συγγραφέα

Tiziano Bonini ( Τιτσιάνο Μπονίνι ) (1977). Έναι Διδάκτωρ στα Μέσα Επικοινωνίας και Δημόσιας Σφαίρας στο Πανεπιστήμιο της Σιένα, ( 2008 ), είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στις Σπουδές Μέσων Ενημέρωσης στο Τμήμα Κοινωνικών, Πολιτικών, Γνωστικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Σιένα. Τα τρέχοντα ερευνητικά του ενδιαφέροντα είναι η πολιτική οικονομία των ψηφιακών πλατφορμών και των πολιτιστικών βιομηχανιών

Emiliano Treré ( Εμιλιάνο Τρερέ ) είναι Διακεκριμένος Καθηγητής Beatriz Galindo στο Τμήμα Θεωρίας της Γλώσσας και Επιστημών της Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια στην Ισπανία και Αναπληρωτής Καθηγητής (Reader) στον τομέα της Πρακτορικής των Δεδομένων και των Οικολογιών των Μέσων (Media Ecologies) στη Σχολή Δημοσιογραφίας, Μέσων και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ. Ως κορυφαίος μελετητής με περισσότερα από είκοσι χρόνια εμπειρίας, αναγνωρίζεται διεθνώς για το έργο του στον ψηφιακό ακτιβισμό, τις κριτικές σπουδές δεδομένων, τις μελέτες αλγορίθμων και την ψηφιακή αποσύνδεση, με έμφαση στη Λατινική Αμερική και τον Παγκόσμιο Νότο.  Άπταιστα τρίγλωσσος, έχει συγγράψει πέντε βιβλία και περισσότερα από 80 άρθρα σε κορυφαία επιστημονικά περιοδικά με κριτές, καλύπτοντας επτά γλώσσες.

Κριτικές

«Η εξαιρετική ανάλυση των Bonini και Treré σχετικά με το πώς οι χρήστες παλεύουν με την αλγοριθμική εξουσία αποτελεί έναν θαυμάσιο οδηγό για τη δυναμική που κινεί το οικοσύστημα των πλατφορμών. Απαραίτητο ανάγνωσμα για όσους ενδιαφέρονται για τις κοινωνικοτεχνικές διεργασίες των σύγχρονων μέσων.»― José van Dijck, Καθηγητής Μέσων και Ψηφιακών Κοινωνιών, Πανεπιστήμιο Ουτρέχτης, συγγραφέας του The Culture of Connectivity, συν-συγγραφέας του The Platform Society

«Ένας ύμνος στην ανθρώπινη πρωτοβουλία και ανθεκτικότητα απέναντι σε μια ολοένα και πιο διεισδυτική αλγοριθμική κουλτούρα. Οι Bonini και Treré αναλύουν τους πολλούς τρόπους με τους οποίους η αντίσταση είναι εφικτή.»

― William Uricchio, Καθηγητής Συγκριτικών Μέσων, MIT, συν-συγγραφέας του Collective Wisdom

«Βασισμένο σε πλούσια επιτόπια έρευνα, ψηφιακή εθνογραφία και συνεντεύξεις στην Ινδία, την Κίνα, το Μεξικό, την Ιταλία και την Ισπανία, αυτό το βιβλίο παρέχει μια βαθιά διορατική εξερεύνηση του πώς οι εργαζόμενοι σε πλατφόρμες, οι δημιουργοί και οι ακτιβιστές εμπλέκονται τακτικά με τους αλγόριθμους των πλατφορμών.»

― Thomas Poell, Καθηγητής Δεδομένων, Πολιτισμού & Ιδρυμάτων, Πανεπιστήμιο Άμστερνταμ, συν-συγγραφέας των The Platform Society και Platforms and Cultural Production

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, Η ΤΕΧΝΗ, Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Γράφει ο Γιώργος Ανδρέου

 

«Ο Έλον Μασκ και οι όμοιοι του, χωρίς διατύπωση σαφών ορίων μεταξύ επιχειρηματικότητας και ουμανισμού, εκπροσωπούν έναν ιδιότυπο συνδυασμό προηγμένης τεχνολογίας και πλήρους έλλειψης καλλιέργειας. Είναι απόλυτα απαράδεκτη, ωστόσο, η αποσύνδεση της ανθρώπινης προόδου από την πνευματική επιβεβαίωση (μέσω της αληθινής, μεγάλης Τέχνης) των ανθρώπινων ποιοτήτων που παραμένουν διαχρονικά σταθερές. Δεν είμαστε πιο «εξελιγμένοι» από τον Ευριπίδη, τον Φειδία, τον Δάντη, τον Πανσέληνο, τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Σέξπιρ, τον Μολιέρο, τον Σίλερ, τον Μπετόβεν, τον Μέλβιλ, τον Ντοστογιέφσι (ενδεικτικά τα ονόματα), ΕΥΤΥΧΩΣ.»

Το Forpost της Ruselectronics είναι σε θέση να αποτρέψει έως και 8 εκατομμύρια κυβερνοεπιθέσεις την ημέρα!

 

Η εταιρεία Ruselectronics, Rostec State Corporation, έχει επιδείξει ρωσικής κατασκευής σύστημα πρόληψης κυβερνοεπιθέσεων Forpost στο Army-2022. Το σύστημα είναι σε θέση να αποτρέψει έως και 8 εκατομμύρια κυβερνοεπιθέσεις την ημέρα. 

Η λύση που αναπτύχθηκε από την Concern Avtomatika ως μέρος της εκμετάλλευσης Ruselectronics διασφαλίζει την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και την προστασία από κυβερνοεπιθέσεις για κυβερνητικά και επιχειρηματικά συστήματα πληροφοριών και αυτοματοποιημένα συστήματα ελέγχου διεργασιών.

Το Forpost επιτρέπει τον έλεγχο ακεραιότητας πόρων, το ιστορικό αναφορών και την καταγραφή μηνυμάτων συστήματος, τη διαχείριση αποθέματος λογισμικού και την προειδοποίηση αστάθειας του πακέτου υλικού. 

Το σύστημα Forpost έχει επίσης εγκατασταθεί στον πάγκο δοκιμών Safe City που δημιουργήθηκε για την EMERCOM της Ρωσίας. Ο πάγκος δοκιμών έχει αναπτυχθεί στο πλαίσιο του έργου έρευνας και ανάπτυξης EMERCOM για την προετοιμασία εναρμονισμένων προτύπων για το πακέτο υλικού και λογισμικού Safe City. Επιτρέπει την προσομοίωση σεναρίων απόκρισης για διάφορους τύπους απειλών, τη δοκιμή αλγορίθμων διατμηματικών επικοινωνιών και τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας και του χρόνου λήψης αποφάσεων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Πηγή: Rostec 

«Oθόνες- νταντάδες και η κατασκευή του ψηφιακού ηλιθίου»

 

Η καραντίνα και η απαγόρευση κυκλοφορίας που έχουν επιβληθεί λόγω κορωνοϊού γεννά μεταξύ άλλων κάποια ζητήματα διαχείρισης χρόνου των ατόμων μέσα στα σπίτια που βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στα αστικά κέντρα και είναι συχνά διαμερίσματα. Ποια είναι η πιο εύκολη και αποτελεσματική διέξοδος; Βεβαίως, οι οθόνες με όλες τις εκδοχές τους, από την συμβατική τηλεόραση μέχρι το διαδίκτυο. Δεν περίμεναν βέβαια οι άνθρωποι τον κορωνοϊό για να την ανακαλύψουν, τώρα όμως μοιάζει να συνιστά σε μεγάλο βαθμό μονόδρομη διέξοδο των έγκλειστων και απομονωμένων ατόμων, ειδικά μάλιστα όσων έχουν παιδιά και οικογένειες. Αποφασίσαμε λοιπόν να δημοσιεύσουμε μια βιβλιοκριτική από το γαλλικό περιοδικό «Eléments» προσαρμοσμένη και μεταφρασμένη στα ελληνικά για λογαριασμό του Δικτύου Psy-Counsellors, αναφορικά με την εγκατάλειψη των παιδιών μας στις «οθόνες- νταντάδες». Για να μην κερδίσουμε την «μάχη με τον κορωνοϊό» και την χάσουμε, με τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας…

Ο Φίλιππος, χλωμό αγοράκι πέντε ετών, λίγο παχύσαρκο, χωμένο στην πολυθρόνα του ένα ωραίο πρωινό του Οκτώβρη, πληκτρολογεί πυρετωδώς το αγαπημένο του playstation. Σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ο νεαρός ήρωας, στη στενή του σχέση με την ψηφιακή του νταντά, δεν ονειρεύεται παρά ένα μόνο πράγμα: να ξεπεράσει το πέμπτο επίπεδο και να γίνει ο πιο μεγάλος «εκπαιδευτής του pokemon» στον κόσμο.

Από την στιγμή που η δασκάλα του Φίλιππου επεσήμανε την ανάγκη να απομακρυνθεί η HD τηλεόραση από το παιδικό δωμάτιο, αφού σύμφωνα με όλους, ειδικούς και μη, ο Φίλιππος παρουσιάζει κάποια συμπτώματα αστάθειας, νύστας κατά το διάστημα της ημέρας και μειωμένες δυνατότητες συγκέντρωσης της προσοχής του, το μόνο που μένει στην καθημερινή διάθεση του Φίλιππου είναι η κονσόλα παιχνιδιού και ο «παιδαγωγός» tablet του Έκτορα, δηλαδή του μεγάλου αδελφού του Φίλιππου. Ένα tablet που βρίσκεται υπό την πολύ υψηλή επιτήρηση των γονέων, από τη στιγμή ιδίως που οι γονείς ανακάλυψαν καταχωνιασμένα στο σκληρό δίσκο δυο πορνογραφικά φιλμ: Trash Holes and African Sodomy, που ο νεαρός Έκτορας παρακολουθούσε ξανά και ξανά μέχρι πέντε φορές την εβδομάδα. Όσον αφορά τα smartphones τα δύο αγόρια δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, μόνο στο messenger kids στο κινητό τους, έτσι ώστε να μπορούν να στείλουν κανένα «like», καμία selfie, ή να κάνουν live twitter.

12.05, ο Φίλιππος, πεινασμένος, έχοντας φτάσει στο 4ο επίπεδο του pokemon gold, εγκαταλείπει τη θέση του και εμφανίζεται στην κουζίνα, όπου η μητέρα του τελειώνει την ανάγνωση ενός βιβλίου που της συνέστησε μία φίλη της και του οποίου ο τίτλος ηχεί, έστω καθυστερημένα, σαν μια προειδοποίηση: «Η κατασκευή του ψηφιακού ηλιθίου», του Michel Desmurget (1).

Μια διαδικασία μαζικής αποβλάκωσης

Σκηνή μιας συνηθισμένης ζωής για ένα συνηθισμένο τρόπο ζωής καθόλου υγιή. Ο Michel Desmurget, μετά το γνωστό του έργο «Λοβοτομή TV» συνεχίζει τον αγώνα του. Διδάκτωρ των νευροεπιστημών και Διευθυντής στο INSERM, βλέπει στην πράξη περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τη διαδικασία της μαζικής κρετινοποίησης που εφαρμόζεται πάνω στους εγκεφάλους των νέων ανθρώπων, κατά το διάστημα μάλιστα της ανάπτυξης τους. Αγανακτισμένος, αναλύει μεθοδικά αυτήν την πλανητικού επιπέδου παιδοκτονία, που προσπαθεί να αποκρύψει το όνομά της. Αυτή η διαδικασία ακουμπάει πλέον όλες τις ηπείρους και όλα τα κοινωνικά στρώματα, εξαιρουμένων ίσως των ολίγων εκλεκτών, των happy few: διότι βέβαια οι πιο ενημερωμένοι μεταξύ των γονέων περί των δυνατοτήτων αυτών των μηχανισμών κρετινοποίησης, όπως λόγου χάρη ο ίδιος ο Bill Gates, μεριμνούν ώστε τα παιδιά τους να μην έρχονται καθόλου σε επαφή με αυτούς τους μηχανισμούς τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 14 ετών…

Στο βιβλίο του «Η κατασκευή του ψηφιακού ηλιθίου», ο Michel Desmurget εκθέτει σε όλο το εύρος του το ασυγχώρητο σφυροκόπημα των νέων γενεών: «Ήδη από την ηλικία των δύο ετών τα παιδιά των δυτικών κοινωνιών συγκεντρώνουν κατά μέσο όρο καθημερινά σχεδόν τρεις ώρες μπροστά στις οθόνες. Ανάμεσα στα 8 και στα 12 περνούν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις ώρες και 45 λεπτά της ημέρας, ενώ μεταξύ 13 και 18, έξι ώρες και 45 λεπτά. Αν αθροιστούν ετησίως αυτές οι χρήσεις καλύπτουν χίλιες ώρες για έναν μαθητή του νηπιαγωγείου (δηλαδή περισσότερο από τις ώρες που περνάει στο σχολείο κατά το διάστημα του έτους), 1700 ώρες για έναν μαθητή του δημοτικού (δηλαδή το αντίστοιχο δύο σχολικών ετών) και 2400 ώρες για τον μαθητή του λυκείου (το αντίστοιχο δυόμιση ετών).

Οι γενιές που γεννήθηκαν μετά το 2000, βομβαρδισμένες από το multiscreen (smartphone, tablet, Η/Υ, τηλεόραση), είναι οι πρώτες γενιές των οποίων ο δείκτης νοημοσύνης (Δ.Ν.) θα είναι μικρότερος από ότι των προηγούμενων γενεών. Με επιπλέον, μια ολόκληρη σειρά από συμπτώματα και προβλήματα που όπως φαίνεται, θα συντηρήσουν κατά τις επόμενες δεκαετίες λεγεώνες ολόκληρες παιδοψυχιάτρων: προβλήματα στο πεδίο της γλωσσικής επάρκειας, της δημιουργικότητας, της μνήμης, της συγκέντρωσης της προσοχής, της προσαρμογής στο κοινωνικό σχολικό περιβάλλον, συναισθηματικά προβλήματα, επιθετικότητα και αντικοινωνικές συμπεριφορές, αλλά και προβλήματα που σχετίζονται με την κλασσική παιδιατρική: δυσχέρειες στην κινητικότητα, παχυσαρκία, πρώιμος διαβήτης… Ο συσχετισμός ανάμεσα στην ψηφιακή κατανάλωση και όλο αυτό το φάσμα προβλημάτων είναι πλέον αναμφισβήτητος.»

Ο εγκέφαλος των παιδιών δεν είναι φτιαγμένος για οθόνες

Ο Desmurget μας υπενθυμίζει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι αρχαϊκός και ότι η λειτουργία ενός οργάνου από σάρκα και αίμα δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην οθόνη, στον φωτισμό της, στον κατακερματισμό των εικονικών μηνυμάτων, στο σφυροκόπημα από όλα αυτά μαζί. Ο εγκέφαλος στη βιολογική του ισορροπία, είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να χειρίζεται το περιβάλλον με τρόπο «ανθρώπινο», να στηρίζεται σε «θερμές μεσολαβήσεις», όπως ίσως θα μπορούσαμε να πούμε. Έχει ανάγκη ηρεμίας, χωρίς την οποία μας εκθέτει σε προβλήματα και δυσλειτουργίες του ύπνου και της γλωσσικής έκφρασης, ή ακόμα χειρότερα, σε καταθλιπτικού τύπου επεισόδια ή /και σε συμπεριφορές επικίνδυνα επιθετικές. Χιλιάδες μελετών συγκλίνουν σε αυτές τις διαπιστώσεις.

Η μεγάλη προσφορά του Desmurget είναι ότι όχι μόνο τις συγκεντρώνει, τις αναδεικνύει και τις συνθέτει στο έργο του, αλλά επίσης ότι ανιχνεύει συστηματικά τις ψευδομελέτες που γίνονται εδώ και κάποια χρόνια κατά παραγγελία συνήθως από τα lobby και τις εταιρείες παραγωγής των βιντεοπαιχνιδιών. Οι ψευδομελέτες αυτές κατέληγαν προφανώς στο συμπέρασμα του ακίνδυνου χαρακτήρα αυτών των παιχνιδιών και μάλιστα ορισμένες από αυτές υπογράμμιζαν και ένα κάποιο «παιδαγωγικό ενδιαφέρον» για τα παιδιά των μικρότερων ηλικιών.

Προσκεκλημένος πλέον από διάφορα τηλεοπτικά κανάλια, που σε έναν πρώτο χρόνο φαίνονται παραδόξως να αποδέχονται την έκκλησή του να σβήσουν την τηλεόραση, ο Michel Desmurget ασχολείται με όλα τα είδη των οθονών που απευθύνονται στην παιδική ηλικία: οθόνες, smartphones, tablets, ιδίως εκείνες που έχουν παιδαγωγικές, όπως υποτίθεται, αξιώσεις και μάλιστα κατά καιρούς έχουν λάβει την υποστήριξη διαφόρων «έγκυρων» κύκλων καθώς και των αρμόδιων υπουργών των οποίων ο Desmurget εκμηδενίζει τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα από την άποψη της επιστημονικής ψυχοπαιδαγωγικής τους αξίας.

Μια λοβοτομή πιο αποτελεσματική από την καταστολή

Το να οδηγείται ένας νεαρός πολίτης στην κατάσταση του καταναλωτή σημάτων και εικόνων, με τον εγκέφαλό του να κατακλύζεται από την ντοπαμίνη και την εξάρτησή του από τις οθόνες να επιβεβαιώνεται ήδη από την πρώτη παιδική ηλικία, έτσι ώστε σταδιακά να εθίζεται είτε στην πορνογραφία, είτε στις διάφορες μόδες, αποτελεί βέβαια μάννα εξ ουρανού για ένα σύστημα του οποίου η κυριότερη έμμονη ιδέα είναι να καταργηθεί κάθε αναστολή στην κατανάλωση και αντιθέτως, να μειωθεί μέχρι εξαφάνισης κάθε κριτικό πνεύμα και κάθε ικανότητα ιεράρχησης των πραγμάτων. Ο πολλαπλασιασμός των αδύναμων σχέσεων και συνδέσεων με τους Άλλους (με τα διάφορα «like» στον ενικό και στον πληθυντικό), που εμφανίζονται στα κοινωνικά δίκτυα, καθιστά όλο και πιο δύσκολη την οικοδόμηση πιο ισχυρών σχέσεων και σταθερών συνδέσμων με τους Άλλους.

Παγιδευμένος, «μαγευμένος» θα λέγαμε, από τις τεχνικές επιδόσεις μιας προκατασκευασμένης, φανταστικής πραγματικότητας που σε λίγο θα είναι υπερ hitech ο Έκτορας θα καταλήξει να θεωρεί άκρως πληκτικές και κοινότοπες τις ιδιαίτερες στιγμές συνάντησης με την νεαρή φίλη του, της οποίας οι καμπύλες είναι ήδη υπέροχα θηλυκές. Το κύκλωμα της ανταμοιβής, όταν είναι τόσο πολύ εικονικά δεδομένο και έμμεσα απαιτητικό, παρεμποδίζει την άμεση πρόσβαση στην ευχαρίστηση… Με άλλα λόγια, είναι μέχρι το βάθος της καρδιάς και του εσώρουχου των παιδιών μας που ως έσχατο οπλισμένο χέρι του συστήματος, το ψηφιακό σκορπίζει αργά, αλλά σταθερά το δηλητήριο του.Αυτή η λοβοτομή είναι πολύ πιο αποτελεσματική από κάθε καταστολή στο ρητά δηλωμένο ή άρρητα συνδηλωμένο σχέδιο ολοκληρωτικού ελέγχου.

Η ιστορία μάς δείχνει ότι καταλήγουμε σχεδόν πάντα στη βούληση να αποκοπεί ο διανοητικά, ιδεολογικά λοβοτομημένος πολίτης από το οικογενειακό, φιλικό και κοινωνικό περιβάλλον του: Ένα παιδί που ζει μακριά από οθόνες δέχεται κατά μέσον όρο χίλιες λέξεις την ώρα από το ανθρώπινο περιβάλλον, λέξεις που θα παίξουν έναν αποφασιστικό ρόλο στην μετέπειτα ανάπτυξή του. Με τις οθόνες, περνάμε στις 150 μόλις λέξεις την ώρα! Οι συνέπειες; Μια υπεραπλοποίηση της περιγραφικής γλωσσικής έκφρασης, μια ανάσχεση των πρώιμων κοινωνικών αλληλεπιδράσεων που συγκροτούν το υπόβαθρο της γλωσσικής και γνωστικής ανάπτυξης, μια προσβολή στην εγκεφαλική πλαστικότητα.

Πριν τα έξι: όχι οθόνες!

Το βιβλίο του Michel Desmurget είναι γεμάτο από συγκεκριμένες οδηγίες προς τους γονείς και κηδεμόνες. Πριν την ηλικία των 6 ετών: όχι οθόνες! Το παιδί έχει ανάγκη να του μιλάνε, να του διαβάζουν ιστορίες (θα προσθέταμε να παίζει, να κάνει χειροτεχνίες, κατασκευές, να αλληλεπιδρά με το φυσικό και το κοινωνικό περιβάλλον κλπ.). Ακόμα και η ανία είναι κάποτε προτιμότερη, αν όχι καλοδεχούμενη: η δημιουργικότητα του παιδιού που αισθάνεται κάποια στιγμή να πλήττει θα αναπτυχθεί μέσα από τη ζωγραφική, την μουσικοκινητική αγωγή ή τα lego. Αλλά κυρίως το μικρό παιδί έχει απόλυτη ανάγκη να τρέξει, να χοροπηδήσει, να τραγουδήσει.

Μετά τα έξι: Όχι περισσότερο από μισή μέχρι το πολύ μια ώρα την ημέρα. Υπάρχουν στην αγορά πολλά συστήματα ελέγχου που επιτρέπουν να μπλοκάρονται οι συσκευές μετά την παρέλευση αυτού του χρονικού διαστήματος. Τίποτα μέσα στο παιδικό δωμάτιο που θα μπορούσε να δημιουργήσει δυσκολίες στον ύπνο. Βίαιες εικόνες ή παραστάσεις με σεξουαλικό περιεχόμενο πρέπει να αποφεύγονται συστηματικά. Ποτέ το πρωί πριν το σχολείο: Οι επιδόσεις του μαθητή θα βελτιωθούν άμεσα και σημαντικά. Ποτέ το βράδυ, πριν τον ύπνο: Μιάμιση ώρα πριν την ώρα του ύπνου κάθε είδους οθόνη θα πρέπει να έχει κλείσει. Και κυρίως ένα πράγμα κάθε φορά: Οι πολλαπλές οθόνες είναι απολύτως μη διαχειρίσιμες από τον εγκέφαλο ή, – όπως το υπογραμμίζει ο Desmurget – όσο πιο πολύ ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλος υφίσταται το multitasking, τόσο περισσότερο είναι πιθανό να διαβρωθεί από την πολυδιάσπαση και την αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής που θα καταντήσει να είναι όλο και πιο μόνιμη.

Η εγχάραξη ενός οράματος για τον κόσμο, ενός συστήματος αξιών, ή πολύ πιο απλά, κάποιων γνώσεων στους εγκεφάλους των παιδιών και των απογόνων μας κινδυνεύει να γίνει Γολγοθάς αν δεν προσπαθήσουμε επειγόντως να καθαρίσουμε τη διανοητική μόλυνση που υφίστανται σήμερα οι νέες γενιές. Αυτή η εξυγίανση απαιτεί την απομάκρυνση των μικρότερων παιδιών από τον ψηφιακό κόσμο και μια επιστροφή σε θερμές, συμβολικές μεσολαβήσεις όλων των ανθρώπων με το ανθρώπινο, κοινωνικό τους περιβάλλον.

«Τα παιδιά σας θα είναι ευγνώμονα εάν προσφέρεται στη ζωή και στην ύπαρξή τους την απελευθερωτική γονιμότητα της άθλησης, της σκέψης και της κουλτούρας, αντί της ύπουλης στειρότητας της οθόνης», όπως γράφει ο Desmurget. Οι θρησκόληπτοι της προόδου από την Silicon Valley μέχρι τους νεοφιλελευθερίζοντες νεοεπιχειρηματίες του συρμού που λατρεύουν χωρίς την παραμικρή κριτική τις τεχνολογικές καινοτομίες, οι πιστοί του ψηφιακού ανθρώπου, του homo numericus ή του μετανθρώπινου «ρόδινου μέλλοντος» προφανώς δεν θα εκτιμήσουν καθόλου μια τέτοια ανάσα οξυγόνου, μια τέτοια έκκληση ζωής στον καθαρό αέρα.

Η πραγματικά αξιοσημείωτη επιστημονική προσφορά του Desmurget δεν έχει αντιμετωπίσει ακόμα την παραμικρή επικριτική επιχειρηματολογία από την πλευρά των κύκλων που το έργο τους στιγματίζει. Ωστόσο, αυτή η σφαιρική προσέγγιση του θέματος, στηριγμένη από μια άνευ προηγουμένου τεκμηρίωσή της μέσα από λεπτομερείς αναφορές σε διεθνείς επιστημονικές έρευνες σχετικές με τις οθόνες και την επίδρασή τους, έχει αρχίσει να δημιουργεί μια σωτήρια συνειδητοποίηση η οποία ενδεχομένως θα μπορούσε κάποια στιγμή να μεταβάλλει τις σημερινές συμπεριφορές, τα κανονιστικά πλαίσια, τα εκπαιδευτικά συστήματα και τις διαγνωστικές τεχνικές.

Και όταν ο «εκπαιδευτής του pokemon» θα ξαναβρεί την υγιή του διάθεση να φτύσει στο πρόσωπο του τελευταίου ψηφιακού υπερήρωα της εκάστοτε μόδας, τότε ίσως θα δούμε στο βλέμμα του κάτι που θα υπερβαίνει την γκριζάδα του σημερινού τοπίου: μια αχτίδα ελπίδας και ένα σοβαρό λόγο να πιστέψουμε σε αυτήν…

(1) Ο Michel Desmurget είναι Διδάκτωρ των νευροεπιστημών, Διευθυντής Ερευνών του CNRS (Λυών) πάνω στις εγκεφαλικές λειτουργίες.

Πηγή  Δίκτυο Psy-Counsellors
Μετάφραση, Προσαρμογή στα Ελληνικά και Επιμέλεια
Γιάννης Παπαμιχαήλ, τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Βιβλιοπαρουσίαση από το Jean – Henri d’ Avirac του Βιβλίου του Dr. Michel Desmurget (2019) «Η κατασκευή του ψηφιακού ηλιθίου: οι κίνδυνοι της οθόνης για τα παιδιά μας», Έκδοση Le Seuil, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό éléments, Ιανουάριος 2020, No. 181, σ.σ. 42-43.

.

Η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου μπορεί να προβλέψει τον πολιτικό προσανατολισμό ενός ατόμου με ακρίβεια 72%

 

 

Από τον Beth Ellwood

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Scientific Reports , η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια την πολιτική στάση κάποιου από τη φωτογραφία προφίλ του στο Facebook. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο αλγόριθμος δείχνει μεγαλύτερη ακρίβεια στο να συναγάγει τον πολιτικό προσανατολισμό ενός ατόμου από την ανθρώπινη κρίση ή το τεστ προσωπικότητας.

Καθώς η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου εξελίσσεται ραγδαία, το λογισμικό γίνεται όλο και πιο εξειδικευμένο στον εντοπισμό και την παρακολούθηση ατόμων. Ενώ ορισμένοι έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με το απόρρητο για αυτές τις νέες δυνατότητες επιτήρησης, ο συγγραφέας της νέας μελέτης λέει ότι αυτές οι ανησυχίες αντιπροσωπεύουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

«Για πάνω από μια δεκαετία τώρα, μελετώ τους κινδύνους απορρήτου που προκαλούνται από αλγόριθμους και μεγάλα δεδομένα», δήλωσε ο ερευνητής Michal Kosinski , αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

«Οι εταιρείες συλλέγουν δεδομένα και αναπτύσσουν αλγόριθμους με στόχο την εξαγωγή πληροφοριών από τέτοια δεδομένα, αλλά είναι απρόθυμες να αποκαλύψουν πόσο ακριβή είναι αυτά τα μοντέλα. Για παράδειγμα, το 2012, το Facebook κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έναν αλγόριθμο με στόχο την εξαγωγή ψυχολογικών χαρακτηριστικών από το Facebook Likes. Έχω εξετάσει την προσέγγισή τους και έδειξα ότι μπορεί να εκθέσει με ακρίβεια χαρακτηριστικά που κυμαίνονται από σεξουαλικό προσανατολισμό έως προσωπικότητα. "

«Πιο πρόσφατα, έστρεψα την προσοχή μου σε αλγόριθμους αναγνώρισης προσώπου που αναπτύχθηκαν από εταιρείες και επιστήμονες υπολογιστών. Η πιο πρόσφατη μελέτη μου επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς τους: Δυστυχώς, είναι δυνατόν να προβλεφθεί με ακρίβεια ο πολιτικός προσανατολισμός από τις εικόνες του προσώπου », εξήγησε ο Kosinski.

Η μελέτη του Kosinski εφάρμοσε έναν αλγόριθμο αναγνώρισης προσώπου σε 1.085.795 πρόσωπα που αποκτήθηκαν από διαδικτυακά προφίλ κοινωνικών μέσων. Από αυτό το σύνολο δεδομένων, 977.777 προέρχονταν από γνωριμίες χρηστών ιστότοπων στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά που είχαν αναφέρει τον πολιτικό τους προσανατολισμό. Τα άλλα 108.018 πρόσωπα ήταν από χρήστες του Facebook στις ΗΠΑ, οι οποίοι επίσης ανέφεραν τον πολιτικό τους προσανατολισμό και ολοκλήρωσαν επιπλέον ένα τεστ 100 στοιχείων.

Ο αλγόριθμος συνέκρινε τα χαρακτηριστικά του προσώπου κάθε συμμετέχοντα με τα μέσα χαρακτηριστικά του προσώπου των φιλελεύθερων και των συντηρητικών. Η τεχνολογία χρησιμοποίησε αυτές τις μετρήσεις ομοιότητας για να προσδιορίσει την πιθανότητα ότι ένας συμμετέχων ήταν είτε συντηρητικός είτε φιλελεύθερος.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο αλγόριθμος μπόρεσε να προβλέψει τον πολιτικό προσανατολισμό πολύ καλά και με παρόμοια ακρίβεια σε όλες τις χώρες και τις πλατφόρμες κοινωνικών μέσων. Μεταξύ των χρηστών Facebook των ΗΠΑ, αυτή η ακρίβεια έφτασε το 73%. Μεταξύ των χρηστών ιστότοπων γνωριμιών στις ΗΠΑ, η ακρίβεια ήταν 72%. Μεταξύ των γνωστών χρηστών ιστότοπων στο Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά, η ακρίβεια έφτασε το 70% και το 71%, αντίστοιχα.

Ο Kosinski σημειώνει ότι ο αλγόριθμος είχε πολύ καλύτερη απόδοση από τους ανθρώπους, οι οποίοι μπορούν μόνο να διακρίνουν μεταξύ ενός φιλελεύθερου και ενός συντηρητικού με ακρίβεια 55%, λίγο καλύτερα από την τύχη. «Οι αλγόριθμοι υπερέχουν στην αναγνώριση μοτίβων σε τεράστια σύνολα δεδομένων που κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε ποτέ να επεξεργαστεί», λέει ο συγγραφέας, σημειώνοντας ότι αυτή η τεχνολογία συνεχίζει να ξεπερνά τους ανθρώπους σε οπτικά καθήκοντα.

Ο πολιτικός προσανατολισμός συνδέεται με ορισμένα δημογραφικά χαρακτηριστικά που μπορούν εύκολα να παρατηρηθούν στο πρόσωπο. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, οι συντηρητικοί είναι πιο πιθανό να είναι λευκοί, μεγαλύτεροι και άντρες. Για να εξετάσει εάν αυτά τα δημογραφικά χαρακτηριστικά οδήγησαν στην ακρίβεια του αλγορίθμου, ο Kosinski υπολόγισε την ανάλυση συγκρίνοντας μόνο ζευγάρια προσώπων με το ίδιο φύλο, ηλικία και εθνικότητα. Η ακρίβεια μειώθηκε μόνο κατά περίπου 3,5% - υποδηλώνοντας ότι πολλά χαρακτηριστικά του προσώπου πέρα ​​από τα δημογραφικά χαρακτηριστικά παρέχουν στοιχεία για τον πολιτικό προσανατολισμό.

Επιπλέον, η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου προέβλεπε πολιτικό προσανατολισμό καλύτερα από τα τεστ προσωπικότητας που ολοκλήρωσαν οι χρήστες του Facebook. "Συνδυασμένοι, πέντε παράγοντες προσωπικότητας προέβλεπαν πολιτικό προσανατολισμό με ακρίβεια 66% - σημαντικά μικρότερο από αυτό που επιτεύχθηκε από τον ταξινομητή με βάση το πρόσωπο στο ίδιο δείγμα (73%)", αναφέρει ο Kosinski. "Με άλλα λόγια, μια εικόνα του προσώπου αποκαλύπτει περισσότερα σχετικά με τον πολιτικό προσανατολισμό ενός ατόμου από τις απαντήσεις του σε ένα σχετικά μακρύ ερωτηματολόγιο προσωπικότητας, συμπεριλαμβανομένων πολλών στοιχείων που φαινομενικά σχετίζονται με τον πολιτικό προσανατολισμό (π.χ.," Αντιμετωπίζω όλους τους ανθρώπους εξίσου "ή"  πιστεύω οτι πολλά χρήματα προορίζονται για την υποστήριξη καλλιτεχνών »).»

Τέλος, ο ερευνητής διερεύνησε εάν ορισμένα χαρακτηριστικά του προσώπου συνδέονταν με πολιτικό προσανατολισμό, όπως έκφραση του προσώπου, γυαλιά, τρίχες προσώπου και στάση στο κεφάλι. Ο Κοσίνσκι διαπίστωσε ότι ο προσανατολισμός του κεφαλιού έδειξε 58% προγνωστική ισχύ, με τους Φιλελεύθερους να είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν άμεσα την κάμερα. Η συναισθηματική έκφραση είχε 57% προγνωστική δύναμη, με τους Φιλελεύθερους να είναι πιο πιθανό να δείξουν έκπληξη και λιγότερο πιθανό να δείξουν αηδία.

Ο Kosinski λέει ότι τα ευρήματά του πιθανώς υποτιμούν την ευφυΐα μιας τέτοιας τεχνολογίας, λέγοντας ότι μια μεγαλύτερη ακρίβεια πιθανότατα θα αποκαλυφθεί με εικόνες υψηλότερης ανάλυσης, πολλές εικόνες ανά άτομο ή έναν αλγόριθμο ειδικά κατασκευασμένο για τον προσδιορισμό του πολιτικού προσανατολισμού. «Ακόμη και οι μετριοπαθείς ακριβείς προβλέψεις μπορούν να έχουν τεράστιο αντίκτυπο όταν εφαρμόζονται σε μεγάλους πληθυσμούς σε υψηλά επίπεδα, όπως οι εκλογές», προειδοποιεί ο συγγραφέας. «Για παράδειγμα, ακόμη και μια ακατέργαστη εκτίμηση των ψυχολογικών χαρακτηριστικών του κοινού μπορεί να αυξήσει δραστικά την αποτελεσματικότητα της μαζικής πειθούς. Ελπίζουμε ότι οι μελετητές, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής, οι μηχανικοί και οι πολίτες θα λάβουν γνώση. "

Η μελέτη, « Η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου μπορεί να εκθέσει τον πολιτικό προσανατολισμό από τις νατουραλιστικές εικόνες του προσώπου », δημοσιεύθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2021.

Πηγή:  psypost.org

.

Η Αξία της Διαδικτυακής Ανωνυμίας

 

Θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική η χρήση πραγματικών ονομάτων στο Διαδίκτυο;

Γράφει η Ηλιάνα Παιχνιδιάρη*

 

Η ανωνυμία στο Διαδίκτυο είναι μια σημαντική αρχή ενός ελεύθερου και ανοιχτού Διαδικτύου. Ιδιαίτερα σε μία εποχή συνεχούς ταυτοποίησης, υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους ένα άτομο δεν θα ήθελε να είναι αναγνωρίσιμο στο Διαδίκτυο.

Ο David Kaye, ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για την προώθηση και την προστασία του δικαιώματος στην ελευθερία γνώμης και έκφρασης, τόνισε οτι η διαδικτυακή ανωνυμία «έχει γίνει απαραίτητη για την άσκηση της ιδιωτικής ζωής και της ελευθερίας της έκφρασης».

Η ανωνυμία είναι πολύτιμη διότι επιτρέπει στους ανθρώπους να αναζητούν ελεύθερα πληροφορίες, να συμμετέχουν σε πολιτικές συζητήσεις, να αναπτύσσουν ιδέες και να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς τον φόβο των επιπτώσεων.

Θεωρείται θεμελιώδης για τη συζήτηση αμφιλεγόμενων θεμάτων και γενικότερα για την ποικιλομορφία των φωνών. Ο φόβος της αναγνώρισης μπορεί να «παγώσει» την ελευθερία έκφρασης και να οδηγήσει σε αυτολογοκρισία.

Η ανωνυμία ειναι επίσης μια βασική προϋπόθεση για το «whistleblowing», ώστε ο whistleblower να μπορεί να δράσει χωρίς φόβο.

Επιπλέον, η ανωνυμία αποτελεί πτυχή της ιδιωτικής ζωής. Δεν χρειάζεται να είναι δημόσια όλα όσα κάνουμε στο Διαδίκτυο.

Η ανωνυμία είναι σημαντική προκειμένου να αποφευχθεί η εκτεταμένη παρακολούθηση τόσο από ιδιωτικούς όσο και από δημόσιους φορείς. Διαφορετικά, θα ήταν ακόμα πιο εύκολο να συνδυάσουν πληροφορίες που αφορούν τους χρήστες και έτσι να τους ξεχωρίσουν από το πλήθος.

Υπάρχει, ωστόσο, ελάχιστη διεθνής συναίνεση σχετικά με την προστασία της ανωνυμίας, όπου ορισμένα κράτη τείνουν να περιορίζουν την ανωνυμία περισσότερο από άλλα.

Στην Ευρώπη, η προστασία της διαδικτυακής ανωνυμίας απορρέει από τα δικαιώματα στην ιδιωτική ζωή και την ελευθερία της έκφρασης. Η προστασία της ανωνυμίας, αν και πολύ σημαντική, δεν μπορεί να είναι απόλυτη και μπορεί να περιοριστεί για την προστασία άλλων συμφερόντων.

Η Νότια Κορέα το 2007 είχε εφαρμόσει νόμο που περιόριζε την διαδικτυακή ανωνυμία, απαιτώντας μια διαδικασία επαλήθευσης της ταυτότητας του χρήστη. Όμως, η ασφάλεια των δεδομένων παραβιάστηκε αρκετές φορές και οι προσωπικές πληροφορίες εκατομμυρίων χρηστών διέρρευσαν.

Ο νόμος στη συνέχεια καταργήθηκε, καθώς το δημόσιο συμφέρον δεν ήταν αρκετά σημαντικό για να δικαιολογήσει περιορισμούς στο δικαιώμα ελευθερίας της έκφρασης. Ο νόμος δεν πέτυχε να σταματήσει τα καταχρηστικά και προσβλητικά σχόλια στο Διαδίκτυο, ενώ αναγνωρίστηκε ότι ορισμένες παράπλευρες επιπτώσεις της διαδικτυακής ανωνυμίας είναι απλώς αναπόφευκτες. 

Παρόμοιες πολιτικές για τον περιορισμό της ανωνυμίας στο Διαδίκτυο συζητούνται στην Ευρώπη.

Τον Απρίλιο του 2019, η αυστριακή κυβέρνηση πρότεινε ένα νομοσχέδιο με στόχο την καταπολέμηση της διαδικτυακής ρητορικής μίσους το οποίο θα απαιτούσε από τους χρήστες να παρέχουν την πραγματική τους ταυτότητα στις πλατφόρμες.

Σχετικά με το θέμα αυτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI), η οποία είναι ένα σημαντικό όργανο παρακολούθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τόνισε ότι «οποιοσδήποτε περιορισμός των ελευθεριών (των χρηστών) πρέπει να είναι ανάλογος προς τον νομίμως επιδιωκόμενο σκοπό και να είναι αναγκαίος σε μια δημοκρατική κοινωνία, όπως απαιτείται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

Η διαδικτυακή ανωνυμία, όμως, εκτός από την νομοθεσία ενός κράτους, μπορεί να περιοριστεί και από ιδιωτικούς φορείς.

Για παράδειγμα, το Google+ είχε εφαρμόσει πολιτική πραγματικού ονόματος, η οποία κατόπιν έντονων αντιδράσεων καταργήθηκε. Tο Twitter δίνει την δυνατότητα σε κάποιους χρήστες να επιβεβαιώσουν την ταυτότητα τους και να λάβουν το χαρακτηριστικό μπλε σήμα επαλήθευσης, χωρίς όμως να απαγορεύει την ανωνυμία.

Το Facebook, ωστόσο, απαγορεύει την διαδικτυακή ανωνυμία και υποστηρίζει ότι η πολιτική του που απαιτεί «αυθεντική ταυτότητα» κρατά τους χρήστες ασφαλείς. Ο Mark Zuckerberg έχει υποστηρίξει σθεναρά αυτή την άποψη και έχει δηλώσει ότι «το να έχεις δύο ταυτότητες είναι…έλλειψη ακεραιότητας».

Απαιτεί έγγραφα ταυτοποίησης για την επιβεβαίωση της ταυτότητας του χρήστη ή κλείνει λογαριασμούς για τη χρήση ψευδωνύμων.

Ακόμη και αν ο χρήστης μπορεί να χρησιμοποιήσει ονόμα πέραν αυτού που αναγράφεται στην ταυτότητα του (τουλάχιστον μέχρι να γίνει αναφορά από κάποιον άλλο χρήστη ή να ανιχνευθεί από το ίδιο το Facebook), η μη χρήση πραγματικών ονομάτων παραβιάζει τους Όρους Παροχής Υπηρεσιών.

Ταυτόχρονα, όμως, μια τέτοιου είδους πολιτική επιτρέπει στους παρόχους να προσωποποιήσουν ακόμη περισσότερο τις υπηρεσίες τους και έτσι να αυξήσουν τα κέρδη τους.

Οι «αντίπαλοι» της ανωνυμίας υποστηρίζουν ότι χωρίς αυτήν οι χρήστες θα είχαν περισσότερο αυτοέλεγχο και θα ήταν πιο πολιτισμένοι.

Ωστόσο, η ανωνυμία δεν είναι άμεσος παράγοντας κακής ή ανεύθυνης συμπεριφοράς. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι πολιτικές πραγματικού ονόματος δεν επιτυγχάνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Αντίθετα, προκύπτει ότι οι χρήστες είναι εξίσου (ή και περισσότερο) επιθετικοί όταν χρησιμοποιούν τα ονόματά τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το Facebook, παρά την πολιτική του, ανέφερε το 2019 μια τεράστια ποσότητα καταχρηστικού περιεχομένου, το οποίο κυκλοφόρησε από χρήστες που συχνά ενεργούσαν με πλήρη ονόματα.

Τέλος, προκειμένου να διευκολυνθεί η επιβολή του νόμου, οι περιορισμοί δεν θα πρέπει να εφαρμόζονται εκ των προτέρων και αδιακρίτως σε όλους τους χρήστες.

Μια τέτοια εκ των προτέρων αντιμετώπιση φαίνεται να μην είναι κατάλληλη για το διαδικτυακό περιβάλλον, αφού μπορεί να περιορίσει δυσανάλογα τα δικαιώματα των χρηστών στην ελευθερία έκφρασης και στην ιδιωτικότητα.

Επιπλέον, ο περιορισμός της ανωνυμίας μπορεί να δράσει υπέρ των μεγάλων πλατφόρμων, δίνοντάς τους, παρά την κακή τους φήμη, ακόμη περισσότερα δεδομένα. 

Η επιβολή του νόμου είναι ευρέως εφικτή, με τη «μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία» να ισχύει σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, ακόμα και με εργαλεία όπως το Tor ή VPN. Όταν χρησιμοποιούμε το Διαδίκτυο, αφήνουμε ψηφιακά αποτυπώματα με τα οποία μπορεί να γίνει η ταυτοποίηση μας (π.χ. από IP διευθύνσεις και παρακολούθηση διαδικτυακής κίνησης).

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η διαδικτυακή ανωνυμία θεωρείται περιορισμένη και χαρακτηρίζεται συχνά ως μια «ψευδαίσθηση».

Επιπλέον, η προστασία της ανωνυμίας δεν είναι απόλυτη.  Αποτελεί σχετικό δικαίωμα και μπορεί να περιοριστεί. 

Επομένως, ο προληπτικός και αδιάκριτος περιορισμός της διαδικτυακής ανωνυμίας επηρεάζει όλους τους χρήστες χωρίς καμία εγγύηση για ουσιαστικά οφέλη.

Αντιθέτως, η εκ των προτέρων διαδικτυακή ανωνυμία (ή «anonymity by default») μπορεί να προωθήσει μεγαλύτερη ιδιωτικότητα και ελευθερία έκφρασης. Εξάλλου, κάθε προεπιλογή θα πρέπει να προσφέρει το υψηλότερο δυνατό επίπεδο προστασίας της ιδιωτικότητας.

Η συλλογή δεδομένων θα πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση, όχι τον κανόνα. Ωστόσο, η επιβεβαίωση ταυτότητας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εκ των υστέρων για τη μη συμμορφούμενη συμπεριφορά των χρηστών ή και εθελοντικά από χρήστες που δεν επιθυμούν ανώνυμη επικοινωνία.

Η ανωνυμία στο Διαδίκτυο δεν είναι μόνο για εκείνους που έχουν κακές προθέσεις. Είναι σημαντική για όλους μας και αποτελεί θεμελιώδες κομμάτι της διαδικτυακής μας ταυτότητας. Ιδιωτικοί και δημόσιοι φορείς προσπαθούν να περιορίσουν την ανωνυμία και να μας «σκιαγραφήσουν» τόσο ως καταναλωτές όσο και ως πολίτες.

Ειδικά σε περιόδους πανδημίας και μεγάλης αβεβαιότητας, η διαδικτυακή ανωνυμία πρέπει να προστατεύεται, ώστε να μπορούμε να απολαμβάνουμε τα δικαιώματά μας χωρίς παραβιάσεις. Παρά την συνήθη παρανόηση, η ανωνυμία μπορεί να συμβάλει στην ασφάλειά μας και όχι το αντίστροφο.

 

*Η Ηλιάνα Παιχνιδιάρη είναι απόφοιτη Νομικής Αγγλίας και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών (Innovation, Technology and the Law LLM) από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ασχολείται με την σχέση μεταξύ νόμου και τεχνολογίας και με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ψηφιακή εποχή. 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Citron D K, Hate Crimes in Cyberspace (Harvard University Press 2014)
2. Cross M, Social Media Security (Syngress–Elsevier 2014)
3. Rotenburg M, Horwitz J and Scott J, Privacy in the Modern Age: The Search for Solutions (The New Press 2015)
4. Woo, J, Na, H, Choi, J, ‘An Empirical Analysis of the Effect of the Real-Name System on Internet Bulletin Boards: How the Real-Name System and User Characteristics Influence the Use of Slanderous Comments and Swear words’ (2010) 48 Seoul National University 71

Πηγή: Αναδημοσίευση από https://www.homodigitalis.gr

,

Neuromarketing, ένας νέος τρόπος προσέγγισης του κοινού

 

Τι είναι το Νευρομάρκετινγκ; 

Ζούμε σε μια εποχή όπου η έκθεση σε μια πληθώρα μηνυμάτων είναι πλέον αναπόφευκτη. Καμπάνιες στα κοινωνικά δίκτυα, προωθητικές ενέργειες, χορηγίες, όλα αποτελούν μέσα προσέλκυσης των καταναλωτών προς την κατεύθυνση που εμείς επιθυμούμε. Έχουν όμως όλα τα μηνύματα που στέλνουμε θετικό αντίκτυπο στο κοινό ή μπορεί να ξοδέψουμε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων χωρίς το ανάλογο αποτέλεσμα; Πλέον, με τη χρήση του neuromarketing, της χρήσης μετρήσεων των εγκεφαλικών λειτουργιών, έχουμε μια ασφαλή ένδειξη ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση. 

Τα αποτελέσματα μπορούν να συλλεχθούν με δύο βασικούς τρόπους, ο καθένας με τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, τη λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) και το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG). Στην πρώτη περίπτωση ένας πολύ δυνατός μαγνήτης χρησιμοποιείται έτσι ώστε να ανιχνευθεί η ροή αίματος στον εγκέφαλο των υποκειμένων ως αντίδραση σε διαφορετικά οπτικά ή ακουστικά ερεθίσματα. Με τον τρόπο αυτό οι ερευνητές μπορούν να εισχωρήσουν σε ένα βαθύτερο τμήμα του εγκεφάλου, γνωστό και ως ‘’κέντρο ευχαρίστησης’’. Δίνεται, με άλλα λόγια, στους marketers η δυνατότητα να πληροφορηθούν πως πραγματικά αντιδρούν οι άνθρωποι στη δουλειά τους. Τα μειονεκτήματα της μεθόδου είναι το υψηλό της κόστος (πάνω από 1,000$ ανά μηχάνημα την ώρα) και ότι τα υποκείμενα της έρευνας πρέπει να μείνουν ακίνητα μέσα σε ένα μηχάνημα.

Από την άλλη, το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι φτηνότερο και η χρήση ηλεκτροδίων επιτρέπει την κίνηση. Τα ηλεκτρόδια αυτά καταγράφουν τα κύματα τα οποία παράγονται από τον εγκέφαλο λόγω ενστικτωδών συναισθημάτων όπως ο θυμός, ο ενθουσιασμός, η θλίψη κλπ. Παρ’ όλα αυτά με αυτό τον τρόπο δεν είναι δυνατή η πρόσβαση σε βαθύτερα τμήματα του εγκεφάλου.
Ο εγκέφαλος μας χωρίζεται σε τρία βασικά κομμάτια: Στον ενστικτώδη εγκέφαλο, ή αλλιώς ‘’παλιό’’ εγκέφαλο, στο συναισθηματικό ή μεσαίο εγκέφαλο και στον εξελικτικό ή νέο. 

Ο πρώτος λαμβάνει αποφάσεις με βάση τις βασικές μας ανάγκες και τα πρωτόγονά ένστικτά μας, αποφάσεις που σχετίζονται με την επιβίωση και την ευχαρίστηση ενώ ελέγχει και ενστικτώδεις λειτουργίες όπως η αναπνοή. Το δεύτερο κομμάτι λειτουργεί ως συνδετική γέφυρα μεταξύ των υπολοίπων και λαμβάνει στιγμιαίες αποφάσεις σε σχέση με πράγματα που βλέπουμε ή και βιώνουμε καθημερινά. Το τελευταίο κομμάτι είναι αυτό που ασχολείται με την ανάλυση πιο σημαντικών ζητημάτων και σπουδαιότερων αποφάσεων όπως η αγορά ενός σπιτιού.
Ποιες είναι όμως οι πρακτικές εφαρμογές αυτών των γνώσεων; Παρακάτω ακολουθούν ορισμένα πρακτικά παραδείγματα:

1. Η χρήση απλών γραμματοσειρών ωθεί σε δράση. Σύμφωνα με το Roger Dooley και το βιβλίο του, Brainfluence, αν χρειαστεί να πείσουμε έναν καταναλωτή να προβεί σε πράξη, πρέπει η περιγραφή της να γίνεται με μια απλή και ευκολοδιάβαστη γραμματοσειρά.
2. Οι πιο σύνθετες γραμματοσειρές βοηθούν τη μνήμη των καταναλωτών. Χωρίς να αντιβαίνει στον παραπάνω κανόνα, η χρήση πιο σύνθετων γραμματοσειρών σε κάποια κύρια σημεία π.χ μιας ιστοσελίδας την κάνουν αξιομνημόνευτη και θελκτική οπτικά.
3. Το βλέμμα καθοδηγεί την προσοχή. Έρευνες δείχνουν ότι οι καταναλωτές τείνουν να παρατηρούν την κατεύθυνση προς την οποία είναι στραμμένο το πρόσωπο ή το ζώο που εικονίζεται σε μια διαφήμιση. Άρα, οι διαφημιστές πρέπει να τοποθετούν τα πρόσωπα με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνεται έμφαση στο σημείο που επιθυμούν.
4. Η δύναμη του χαμόγελου. Μια χαμογελαστή φωτογραφία προκαλεί θετικά συναισθήματα και δίνει μια αίσθηση ανθρωπιάς. Επίσης, τονώνει τη διάθεση και την πρόθεση των καταναλωτών να ξοδέψουν.  

Ήδη πολλές γνωστές εταιρείες όπως οι Campbell’s Soup, Gerber, και η Frito-Lay, έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν το neuromarketing ώστε να δημιουργήσουν τις καινούργιες συσκευασίες τους. Ακόμη, η Hyundai κατέγραψε χρησιμοποιώντας EEG τις αντιδράσεις των οδηγών στο νέο της πρωτότυπο ενώ το PayPal άλλαξε ολόκληρη τη διαφημιστική του καμπάνια εστιάζοντας πλέον στην άνεση και την ταχύτητα παρά στην ασφάλεια.

Η DK Marketing με την ειδική τεχνογνωσία που έχει στο χώρο του neuromarketing, ήδη κάνει χρήση διαγνωστικών εργαλείων, όπως αναγνώριση συναισθημάτων με τεχνητή νοημοσύνη, με τα οποία ερμηνεύει τη συμπεριφορά του καταναλωτή σε πραγματικό χρόνο. Τους επόμενους μήνες έχει αναλάβει να παρουσιάσει τα εν λόγω εργαλεία σε μια από τις μεγαλύτερες εκθέσεις τροφίμων της Αμερικής το Product Testing Lab, όπου τα συναισθήματα των καταναλωτών σε δοκιμή προϊόντων θα καταγράφονται και θα παρουσιάζονται στους επισκέπτες της έκθεσης καθώς αυτοί γεύονται, ανοίγουν, επεξεργάζονται τα πραγματικά προϊόντα επιλεγμένων εκθετών που θα συμμετέχουν.

Δείτε ακόμα: 15 Ισχυρά Παραδείγματα Νευρομάρκετινγκ σε Δράση

.