Β. Ι. ΛΕΝΙΝ - ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Θεωρητικά και πρακτικά το πρόβληµα του κράτους αποκτά σήµερα εξαιρετική σπουδαιότητα.
Ο ιµπεριαλιστικός πόλεµος επιτάχυνε και επέκτεινε σε µεγάλο βαθµό την µεταβολή του µονοπωλιακού καπιταλισµού σε καπιταλισµό κρατικού µονοπωλίου.

Η φρικτή καταπίεση των εργαζοµένων µαζών από το Κράτος –το οποίο ταυτίζεται ολοένα και περισσότερο µε τους παντοδύναµους καπιταλιστικούς οργανισµούς- γίνεται κάθε µέρα περισσότερο φρικτή. Οι πιο προοδευµένες χώρες άρχισαν να µετατρέπονται σε στρατιοτικές φυλακές για τους εργάτες.

Η απίστευτη δυστυχία και η φρίκη που έφερε ο ληστρικός αυτός πόλεµος κάνουν την κατάσταση των µαζών ανυπόφορη και µεγαλώνουν την αγανάκτηση τους.

Είναι φανερό ότι προµηνύεται µια διεθνής προλεταριακή επανάσταση.

Το ζήτηµα λοιπόν της σχέσης που έχει αυτή µε το Κράτος παίρνει µια πρακτική σηµασία.

Η συγκέντρωση των οπορτουνιστικών στοιχείων κατά την περίοδο της σχετικά ειρηνικής
εξέλιξης δηµιούργησε µια υπεροχή του σοσιαλ-πατριωτισµού µέσα στα επίσηµα σοσιαλιστικά
κόµµατα όλου του κόσµου: Οι Πλεχάνωφ, Ποτρέσσωφ, Μπρεσκόφσκαγια, Ρουµπάνοβιτς και µε
µορφή λίγο σκεπασµένη οι Τσερετέλλι, Τσερνώφ και Σια στη Ρωσία, οι Σάιντµαν, Λέγκιν, ∆αυίδ
και άλλοι στη Γερµανία, οι Ρενωντέλ, Γκεντ, Βαντερβέλντε στη Γαλία και στο Βέλγιο, οι
Χάιντµαν και οι Φαβιανοί στην Αγγλία και ούτω καθεξής. Σοσιαλιστές µε άλλα λόγια αλλά
σοβινιστές στην πραγµατικότητα αυτοί οι «ηγέτες του Σοσιαλισµού» έχουν όλοι µια κοινή
διακριτική βάση, την δουλική υποταγή τους στα συµφέροντα όχι µόνο της εθνικής πλουτοκρατίας
«τους», αλλά επίσης και του Κράτους «τους». Έτσι µένουν τόσο καιρό στην εκµετάλλευση και
στην υποδούλωση µερικών αυτοκαλούµενων Μεγάλων ∆υνάµεων, ένα πλήθος από µικρότερες
και ασθενέστερες εθνότητες. Ο ιµπεριαλιστικός πόλεµος δεν είναι τίποτα άλλο παρά µια φιλονικία
για το νέο µοίρασµα αυτής της λείας.

Ο αγώνας για την απολύτρωση των εργαζόµενων µαζών από τον ζυγό της πλουτοκρατίας
γενικά, και ιδιαίτερα της ιµπεριαλιστικής πλουτοκρατίας, δεν µπορεί να ξεχωριστεί από τον
αγώνα εναντίον των οπορτουνιστικών προλήψεων που αφορούν το Κράτος.

Εµείς, πρώτοι απ’ όλους, επισκοπούµε τη διδασκαλία του Μαρξ και του Ένγκελς περί του
Κράτους, δίνοντας ιδιαίτερα µεγάλη προσοχή στα ξεχασµένα µέρη και στις απόψεις εκείνες της
διδασκαλίας τους που οι οπορτουνιστές έχουν παραµορφώσει. Ειδικά θα αναλύσουµε τον
κυριότερο αντιπρόσωπο αυτών των διαστροφών, τον Καρλ Κάουτσκυ, τον διασηµότερο από τους
αρχηγούς της ∆ευτέρας ∆ιεθνούς (1889-1914) που κατέληξε σε τόσο οικτρή πολιτική χρεοκοπία
κατά τη διάρκεια του παρόντος πολέµου. Εν τέλει εκθέτουµε τα πιο σηµαντικά συµπεράσµατα
που βγαίνουν από την πείρα των Ρωσικών επαναστάσεων του 1905 και ιδιαίτερα του 1917.

Η τελευταία αυτή επανάσταση είναι φανερό πως συµπληρώνει σήµερα (αρχές Αυγούστου
1917) το πρώτο στάδιο της εξέλιξης της, γενικά όµως το σύνολο αυτής της επανάστασης µπορεί
να εξετασθεί µόνο σαν ένας κρίκος στην αλυσίδα των σοσιαλιστικών επαναστάσεων που θα
προκύψουν από τον ιµπεριαλιστικό πόλεµο.

Το ζήτηµα λοιπόν της σχέσης µιας προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης µε το Κράτος,
όχι µόνο έχει µια πρακτική πολιτική σηµασία, αλλά είναι ένα από τα επείγοντα σύγχρονα
γεγονότα, σχετιζόµενο για τις µάζες µε τον τρόπο που θα µπορέσουν να ελευθερωθούν από τον
ζυγό του Καπιταλισµού σε µέλλον πολύ προσεχές.

Αύγουστος 1917

 

 

Όταν ο Τσε Γκεβάρα μιλούσε για την Κύπρο – Βίντεο & pdf (Ελληνικά)

Νέα Υόρκη – 11 Δεκεμβρίου 1964. Εκπροσωπώντας την επαναστατική κυβέρνηση της Κούβας, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ανεβαίνει στο βήμα του ΟΗΕ και απευθύνεται στη Γενική Συνέλευση.

Στην ιστορική αυτή ομιλία του, ο Τσε Γκεβάρα βάλλει κατά της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ –άλλωστε πρόσφατες είναι η «κρίση των πυραύλων», η απόβαση του Κόλπου των Χοίρων και η επιβολή οικονομικού εμπάργκο στην Κούβα από την κυβέρνηση Κένεντι– και υπερασπίζεται τους λαούς ανά την υφήλιο που αγωνίζονται για την ελευθερία τους.

Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται η αναφορά του Γκεβάρα στα κυπριακά τεκταινόμενα, με την κατάσταση να είναι έκρυθμη στο νησί μετά την τουρκική ανταρσία και τις διακοινοτικές συγκρούσεις που έχουν προηγηθεί το 1963-64.

Το απόσπασμα της ομιλίας του Τσε Γκεβάρα που, μεταξύ άλλων, εστιάζει στην Κύπρο έχει ως εξής:

«... Η Σοβιετική Ένωση και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχουν απευθύνει αυστηρές προειδοποιήσεις προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν είναι μόνο η παγκόσμια ειρήνη που βρίσκεται σε κίνδυνο, αλλά και οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε αυτήν την περιοχή της Ασίας (σημ.: Βιετνάμ) που απειλούνται διαρκώς και υφίστανται τα καπρίτσια του Αμερικανού εισβολέα.
Η ειρηνική συμβίωση δοκιμάζεται επίσης –κατά βάναυσο τρόπο– στην Κύπρο, εξαιτίας των πιέσεων που ασκούν η τουρκική κυβέρνηση και το ΝΑΤΟ, αναγκάζοντας τον λαό και την κυβέρνηση της Κύπρου να υπερασπιστούν ηρωικά την κυριαρχία τους...(συνέχεια στο βίντεο και στο pdf - Ελληνικά)


pdf:  https://kupdf.net/download/-1964_59d0122a08bbc52f62687029_pdf

.

Η κηδεία (funeral) του Che Guevara, 17/10/1997 (Ελληνικοί υπότιτλοι)

SANTA CLARA

0:00 
Ολόκληρη η τελετή, για την τριακοστή επέτειο από τη πτώση στη μάχη και τη δολοφονία του ηρωικού Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα και των συντρόφων του, στο μνημείο της πόλης Σάντα Κλάρα, κατά την ταφή των λειψάνων τους.
17 Οκτωβρίου 1997


6:28 
Η τρομερή ομάδα 8 "Ciro Redondo" ήταν μια αντάρτικη στρατιωτική οργάνωση, με 140 μαχητές, ενάντια στη δικτατορία του Fulgencio Batista. Ήταν μια από τις δύο αντάρτικες ομάδες που δημιούργησε ο αρχηγός του επαναστατικού στρατού, Φιντέλ Κάστρο, με σκοπό την επέκταση του ανταρτικού αγώνα στα δυτικά της χώρας.
Η δράση της ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου 1958, με επικεφαλής τον Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα.

10:41 
Το θρυλικό τραγούδι "Hasta Siempre Comandante" (Για πάντα Κομαντάντε) του Κάρλος Πουέμπλα, γράφτηκε το 1965, όταν ο συνθέτης ένοιωσε συγκλονισμένος από την αναχώρηση του Τσε από την Κούβα, για να προωθήσει την επανάσταση στο Κογκό κι αργότερα στη Βολιβία, όπου και δολοφονήθηκε. Είναι ένα αποχαιρετιστήριο "γράμμα" προς τον επαναστάτη.

19:00 
Το τραγούδι "La era está pariendo un corazón" (Η εποχή γεννάει μία καρδιά) του Σίλβιο Ροντρίγκες, γράφτηκε το 1968, όταν ο νεαρός τότε Κουβανός καλλιτέχνης έμαθε για τη δολοφονία του Τσε.

17:49 
Στίχοι από το ποίημα του Enrique Núñez Rodríguez "El Memorial" (Το μνημείο).
Είναι Κουβανός συγγραφέας και σεναριογράφος.

18:09 
Φράση του Τσε. Ήταν στις 30 Νοεμβρίου 1964 και γιόρταζε την όγδοη επέτειο των ένοπλων γεγονότων στην πόλη του Σαντιάγο. Ο Τσε, Υπουργός Βιομηχανίας, υπενθύμισε στην ομιλία του, τα πρόσφατα γεγονότα στο Κονγκό, όπου οι Βέλγοι μισθοφόροι είχαν καταστρέψει το άγαλμα του επαναστάτη Patricio Lumumba. Αναφερόμενος στον ιμπεριαλισμό είπε ότι δεν πρέπει να τον εμπιστεύεται κανείς " ni un tantico asi. Nada!" (ούτε στο ελάχιστο. Καθόλου!)

51:08 
Από το ποίημα του βραβευμένου Κουβανού ποιητή Jesús Orta Ruiz (30 Σεπτεμβρίου 1922, 30 Δεκεμβρίου 2005), "El Indio Naborí"
.

OI ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΦΛΕΡΥ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ

Η τελευταία λέξη που βγήκε από το στόμα της Φλέρυς Νταντωνάκη, στο Νοσοκομείο Μεταξά, λίγο πριν η ανορθόγραφη λέξη «ΑΠΝΙΑ», καταγραφεί στον ιατρικό επίλογο της, σε τελευταίο στάδιο καρκινοπαθούς Ελευθερίας Παπαδαντωνάκη, ήταν η λέξη «Πούστηδες»

Αυτό μαρτυρούν οι συγγενείς ασθενούς, από το διπλανό κρεβάτι.

Δεν ήξεραν ποιά ήταν η Φλέρυ Νταντωνάκη. Δεν είχαν ακούσει ποτέ κανένα της τραγούδι.

«Ήταν μια που τραγουδούσε με τη Μάγια Μελάγια;»

«Τι λες ρε συ, αυτή ήταν η Μπέμπα Μπλάνς.»

«Α, δεν την ξέρουμε τότε αυτή.»

Στο κοινό νοσοκομειακό δωμάτιο, οι συγγενείς της διπλανής ασθενούς. είχαν ενοικιάσει μια τηλεόραση, που έπαιζε στη διαπασών όλες τις καλοκαιρινές επαναλήψεις των ιδιωτικών καναλιών. Η κόρη της Φλέρυς, επειδή ενοχλούσε την μητέρα της, ο ήχος στη διαπασών, είχε ζητήσει ευγενικά να χαμηλώνουν την ένταση, καθώς η μητέρα της δεν μπορούσε να κοιμηθεί – δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου. Η έκκληση της Ζωής, ερμηνεύτηκε μάλλον σαν επιθυμία απομάκρυνσης της συσκευής, η οποία το επόμενο κιόλας πρωί αντικαταστήθηκε από ένα φορητό τραντζίστορ, ακουμπισμένο δίπλα από το κρεβάτι της Φλέρυς, το οποίο έπαιζε επίσης στη διαπασών, έναν πειρατικό πειραϊκό ραδιοφωνικό σταθμό.

«Η Ντέλα από Κερατσίνι αφιερώνει τώρα στον Βασίλη από Κοκκινιά το τραγούδι της Άννας Βίσση «Τρελλαίνομαι» και τον παρακαλάει να της τηλεφωνήσει στο σπίτι της ξαδέρφής της Χαρούλας για να πάνε για καφέ. Πάμε λοιπόν να ακούσουμε Άννα Βίσση από το χρυσό δίσκο με επιτυχίες του Νίκου Καρβέλα «Κλίμα τροπικό».»

Η Φλέρυ είναι όλη μέρα στο κρεβάτι της. Είναι υπέρβαρη και κοιμάται γυμνή. Είναι 60 χρονών και φαίνεται 80.

Κάποια μέρα επισκέπτεται το Νοσοκομείο Μεταξά, ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Σημίτη για εθιμοτυπικούς λόγους. Περνάει και από τα δωμάτια ασθενών. Κοντοστέκεται στις εισόδους των δωματίων κι απευθύνει χαιρετισμούς, όπου τονίζουν την συμπαράσταση της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του πρωθυπουργού προσωπικά, στην καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών που εμπιστεύονται το δημόσιο σύστημα Υγείας.

«Όλοι μαζί, μπορούμε για ένα καλύτερο ΕΣΥ. Σας ευχαριστούμε.»

Η διευθύντρια ορόφου (που εκείνην την ώρα, χάνει από την τσέπη της το δεκαπενθήμερο του μηνός - που αν θυμάσαι, ω αναγνώστη, εισέπραταν μετρητοίς όλοι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι στο ίδιο φακελάκι που όλοι οι Έλληνες πολίτες καλούνταν να τοποθετήσουν την κομματική λίστα με τον προσημειωμένο από το σπίτι δίπλα στον υποψήφιο «δικό» τους βουλευτή σταυρό- σε αντίθεση με τώρα που ο κομμένος δημόσιος μισθός καταβάλλεται στην ιδιωτική τράπεζα που εξυπηρετεί με μισθοδοτικούς λογαρισμούς, το εκάστοτε Υπουργείο ) σκύβοντας στα πόδια του Υπουργού, του ψιθυρίζει ότι από το δωμάτιο που μόλις πέρασε νοσηλευόταν η Φλέρυ Νταντωνάκη.

« Ποιά είναι αυτή; Δημοτική σύμβουλος;»

« Όχι, κύριε Υπουργέ, τραγουδίστρια.»

«Δεν την ξέρω. Ποιά λέτε;»

Γυρνάει πίσω στην πόρτα και βλέπει την μοναδική ασθενή του θαλάμου, να κοιμάται.

« Η χοντρή;»

Σε μια συνέντευξή της η Φλέρυ Νταντωνάκη το 1986 στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ είχε δημόσια πει ότι είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είχε υποστηρίξει με ουτοπικό σθένος τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Γεράσιμο Αρσένη.

Εκείνη η συνέντευξη, είχε θυμώσει όσο τίποτε άλλο τον Μάνο Χατζιδάκι.

Η Φλέρυ, αφήνει την τελευταία της πνοή τον Ιούλιο του 1998. Επί κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη. Τα έξοδα της ταφής, αναλαμβάνει ο θετός γιός του Μάνου Χατζιδάκι και η Φλέρυ Νταντωνάκη, αναπαύεται δίπλα στον Μάνο Χατζιδάκι στο κοιμητήριο της Παιανίας. Στην τηλεφωνική συνομιλία που είχαν οι παραγγελιοδόχοι του μνήματος με τους μαρμαροτεχνίτες, κάποιος αντέγραψε λάθος το επίθετο.

Ακόμα και σήμερα, αν επισκεφθείς, ω αναγνώστη, τον τάφο της Φλέρυς στην Παιανία, το επίθετο που την συνοδεύει είναι ανορθόγραφο.

«ΦΛΕΡΥ ΑΤΑΝΤΩΝΑΚΗ»

Το 2000 σε ένα ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη, στην προθήκη ενός καταστήματος βινυλίων στο Soho, βλέπω τον δίσκο της Flery – Isles of Greece. Στοιχίζει πιο ακριβά, από όσο στοιχίζουν όλοι οι υπόλοιποι δίσκοι της προθήκης μαζί. 350 δολλάρια.

Μπαίνω μέσα. Τον αγοράζω. Χωρίς παζάρι. Φεύγοντας ρωτάω τον νεαρό Αμερικάνο ιδιοκτήτη του καταστήματος.

«Μα γιατί τον πουλάτε τον συγκεκριμένο δίσκο, τόσο ακριβά;»

« Μα είναι η μεγαλύτερη φωνή της Ελλάδας, man.»"

ΠΗΓΗ:lifo.gr
.

Bantu Stephen Biko

Ο Bantu Stephen Biko (18 Δεκεμβρίου 1946 - 12 Σεπτεμβρίου 1977) ήταν ακτιβιστής κατά του απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής. Ιδεολογικά ήταν ένας αφρικανικός εθνικιστής, ένας αφρικανικός σοσιαλιστής. Bρισκόταν στην πρώτη γραμμή εκστρατείας κατά του απαρτχάιντ που ήταν γνωστό ως "Κίνημα Μαύρης Συνείδησης" κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Οι ιδέες του διατυπώθηκαν σε μια σειρά άρθρων που δημοσιεύθηκαν με το ψευδώνυμο Frank Talk .
Μεγαλωμένoς σε μια φτωχή οικογένεια στη Xhosa , ο Biko μεγάλωσε στο δήμο Ginsberg στο Ανατολικό Ακρωτήριο . Το 1966, άρχισε να σπουδάζει ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Natal , όπου έγινε μέλος της Εθνικής Ένωσης Φοιτητών της Νοτίου Αφρικής (NUSAS). Αντίθετος έντονα στο σύστημα απαρτχάιντ του φυλετικού διαχωρισμού και της κυριαρχίας των λευκών μειονοτήτων στη Νότια Αφρική, ο Biko ήταν απογοητευμένος που η NUSAS και άλλες ομάδες κατά του απαρτχάιντ κυριαρχούσαν από λευκούς φιλελεύθερους , παρά από τους μαύρους που επηρεάστηκαν περισσότερο από το απαρτχάιντ. Πίστευε ότι οι μετριοπαθείς λευκοί φιλελεύθεροι απέτυχαν να κατανοήσουν τη μαύρη εμπειρία και συχνά ενήργησαν με πατερναλιστικό τρόπο. Ανέπτυξε την άποψη ότι για να αποφευχθεί η λευκή κυριαρχία, οι μαύροι έπρεπε να οργανωθούν ανεξάρτητα και για το σκοπό αυτό έγινε ηγετική προσωπικότητα στη δημιουργία της Νοτιοαφρικανικής Φοιτητικής Οργάνωσης (SASO) το 1968. Η συμμετοχή ήταν ανοιχτή μόνο στους "μαύρους", ένας όρος που χρησιμοποίησε ο Biko και αφορούσε όχι μόνο σε Αφρικανούς που μιλούσαν τη γλώσσα Bantu αλλά και σε έγχρωμους και ινδιάνους. Εστίασε ιδιαίτερα στο να κρατήσει το κίνημά του ανεξάρτητο από τους λευκούς φιλελεύθερους, αλλά αντιτάχθηκε στον αντι-λευκό ρατσισμό και είχε αρκετούς λευκούς φίλους. Η κυβέρνηση του Εθνικού Κόμματος των λευκών μειονοτήτων ήταν αρχικά υποστηρικτική, βλέποντας τη δημιουργία του SASO ως νίκη για το ήθος του φυλετικού αυτονομισμού του απαρτχάιντ.

Επηρεασμένος από τον φιλόσοφο Φράντ Φανόν και το αφρικανικό-αμερικανικό κίνημα της Μαύρης Δύναμης, ο Biko και οι συμπατριώτες του ανέπτυξαν τη Μαύρη Συνείδηση ​​ως επίσημη ιδεολογία του SASO. Το κίνημα αγωνίστηκε για το τέλος του απαρτχάιντ και τη μετάβαση της Νότιας Αφρικής προς την καθολική ψηφοφορία και μια σοσιαλιστική οικονομία . Διοργάνωσε Προγράμματα Μαύρης Κοινότητας (BCP) και επικεντρώθηκε στην ψυχολογική ενδυνάμωση των μαύρων. Ο Biko πίστευε ότι οι μαύροι έπρεπε να απαλλαγούν από κάθε αίσθηση φυλετικής κατωτερότητας, μια ιδέα που εξέφρασε με τη διάδοση του συνθήματος "black is beautiful". Το 1972, συμμετείχε στην ίδρυση της Σύμβασης των Μαύρων για την προώθηση των ιδεών της Μαύρης Συνείδησης στον ευρύτερο πληθυσμό. Η κυβέρνηση είδε τον Biko ως ανατρεπτική απειλή και τον έβαλε υπό απαγόρευση - "banning order" το 1973, περιορίζοντας σοβαρά τις δραστηριότητές του. Παρέμεινε πολιτικά ενεργός, βοηθώντας στην να οργάνωση του BCPs( Black People's Convention) καθώς κι ένα κέντρο υγειονομικής περίθαλψης και ένα βρεφονηπιακό σταθμό στην περιοχή Ginsberg. Κατά τη διάρκεια της απαγόρευσής του, έλαβε επανειλημμένες ανώνυμες απειλές και κρατήθηκε από κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας σε αρκετές περιπτώσεις. Μετά τη σύλληψή του τον Αύγουστο του 1977, ο Biko ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από αξιωματικούς της κρατικής ασφάλειας. Πάνω από 20.000 άτομα παρακολούθησαν την κηδεία του.

Η φήμη του Biko εξαπλώθηκε μετά την δολοφονία του. Έγινε θέμα πολλών τραγουδιών και έργων τέχνης, ενώ η βιογραφία του 1978 του φίλου του Ντόναλντ Γουντς αποτέλεσε τη βάση για την ταινία Cry Freedom του 1987. Κατά τη διάρκεια της ζωής του Biko, η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι μισούσε τους λευκούς, διάφορους ακτιβιστές κατά του απαρτχάιντ και τον κατηγόρησαν για σεξισμό. Οι Αφρικανοί εθνικιστές επέκριναν το ενωμένο μέτωπό του με τους έγχρωμους και τους Ινδιάνους. Ωστόσο, ο Biko έγινε ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολα του κινήματος ενάντια στο απαρτχάιντ και θεωρείται πολιτικός μάρτυρας και "Πατέρας της Μαύρης Συνείδησης". Η πολιτική του κληρονομιά παραμένει ζήτημα.
.

Η δίκη - Φραντς Κάφκα

Ο Γιόζεφ Κ. συλλαμβάνεται ένα πρωινό καθώς βρίσκεται στο δωμάτιό του. Οδηγείται στον ανακριτή και έπειτα στο δικαστήριο χωρίς όμως να του εξηγούν ξεκάθαρα τον λόγο. Στην πάλη και την αγωνία του Γιόζεφ Κ. να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από αυτήν την αινιγματική κατηγορία, λαμβάνει ορθολογικές απαντήσεις στο ότι είναι ένοχος αλλά όχι για ποιο έγκλημα. Έτσι βρίσκεται αναγκασμένος να δεχτεί μια πραγματικότητα που του προσφέρεται ως «απόλυτη».

Η ανάγκη για δικαιοσύνη τον ωθεί να αντιδράσει προσπαθώντας με όσες δυνάμεις διαθέτει να υπερασπιστεί τον εαυτό του όμως κάθε προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά του πέφτει στο κενό. Σταδιακά ο κλοιός της ενοχής που τον βαρύνει γίνεται ασφυκτικός και ο ίδιος χάνεται στον λαβύρινθο ενός κόσμου όπου η παρατεταμένη ασάφεια του παραλόγου τον κυριεύει. 

Βλέποντας πως καμία προσπάθειά του δεν καρποφορεί, περιμένει υπομονετικά τη μέρα που θα μάθει την ποινή του. Ένα βράδυ δύο άνδρες πηγαίνουν σπίτι του και τον οδηγούν ως την άκρη της πόλης. Χωρίς να τους αντισταθεί, θεωρώντας πως κάθε αντίσταση είναι πια περιττή, ο Γιόζεφ Κ. τους ακολουθεί σ’ ένα έρημο λατομείο για να εκτελεστεί ψυχρά και απάνθρωπα με μια μαχαιριά στο στήθος.

Η δίκη και η καταδίκη του Γιόζεφ Κ. για ένα έγκλημα που δεν έμαθε ποτέ, είναι μια ανοιχτή κριτική του συγγραφέα στη δύναμη της εξουσίας, αυτής που δίνει την αίσθηση στον κάθε πολίτη ότι όλα είναι πιο δυνατά απ’ αυτόν και ότι κάθε αντίσταση είναι περιττή. Όπως ο Γιόζεφ Κ. έτσι κι ο κάθε άνθρωπος αφήνεται να παρασυρθεί από την εξουσία που τον απογυμνώνει από τα δικαιώματά του, του στερεί τη διάθεση για αντίσταση, αχρηστεύει κάθε νόμο και στο τέλος τον συνθλίβει.

https://e-didaskalia.blogspot.com/2017/03/pdf.html?fbclid=IwAR2OroIOET9ilGFPLBVoiN5fpluHS7XZm9PX6TKWOUimSWQe2UnZTZdPlEU

.

Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ (ΕΚΛΑΪΚΕΥΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ) Β. I. Λένιν

Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ (ΕΚΛΑΪΚΕΥΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ) Β. I. Λένιν

                                                              Το έξώφυλλο του βιβλίου του Β. I. Λένιν
                                                « Ό Ιμπεριαλισμός, άνώτατο στάδιο του καπιταλισμού»· — 1917

                                                                                ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Την μπροσούρα αύτή πού ύποβάλλεται στήν κρίση του άναγνώστη, τήν έγραψα στη Ζυρίχη την άνοιξη του 1916. Μέ τις συνθήκες δουλιας πού επικρατούσαν έκεΐ επρεπε, φυσικά, νά υποφέρω από κάποια δλλειψη γαλλικής καί αγγλικής φιλολο­ γίας καί πολύ μεγάλη ελλειψη ρωσικής φιλολογίας. Παρόλα αύτά όμως χρησιμοποίησα τό κυριότερο άγγλικό εργο γιά τόν ιμπεριαλισμό, τό βιβλίο του Τζ. Α. Χόμπσον, μέ τήν προσοχή πού κατά τη γνώμη μου, άξίζει αύτό τό δργο. Τήν μπροσούρα τήν έγραψα δχοντας ύπόψη τήν τσαρική λογοκρισία. Γι'  αυτό όχι μόνο άναγκάστηκα νά περιοριστώ αύστηρότατα σέ μιά άποκλειστικά θεωρητική— ιδίως οικονομι­κή— ανάλυση, μά καί νά διατυπώσω τίς λίγες άπαραίτητες παρατηρήσεις πού αφορούν τήν πολιτική μέ τή μεγαλύτερη προσοχή, μέ ύπαινιγμούς, μ’έκείνη τήν αισώπεια— τήν καταρα­ένη αισώπεια— γλώσσα, στήν όποία ό τσαρισμός άνάγκαζε νά καταφεύγουν όλοι οί έπαναστάτες, όταν έπαιρναν στό χέρι τήν πέννα γιά νά γράψουν ενα «νόμιμο» δργο. Σου έρχεται βαρύ νά ξαναδιαβάζεις τώρα, στίς μέρες τής ελευθερίας, τά μέρη τής μπροσούρας πού μέ τή σκέψη τής τσαρικής λογοκρισίας παραμορφώθηκαν, πνίχτηκαν, σφίχτη­καν σέ σιδερένιες τανάλιες. Γιά νά πώ ότι ό ιμπεριαλισμός είναι ή παραμονή τής σοσιαλιστικής επανάστασης, ότι ό σοσιαλσωβινισμός (σοσιαλισμός στά λόγια, σωβινισμός στήν πράξη) είναι πέρα γιά πέρα προδοσία του σοσιαλισμού, ολοκληρωτικό πέρασμα μέ τό μέρος τής αστικής τάξης, ότι αύτή ή διάσπαση του εργατικού κινήματος συνδέεται μέ τίς άντικειμενικές συνθή­κες του ιμπεριαλισμού κτλ., χρειάστηκε νά μιλήσω μέ γλώσσα «δούλου», καί ήμουν αναγκασμένος νά παραπέμψω τόν άναγνώστη, πού ένδιαφερόταν γι' αύτό τό ζήτημα, στά άρθρα πού έγραψα ατό έξωτερικό τό 1914« 1917 καί πού πρόκειται νά έπανεκδοθοϋν σύντομα. Αξίζει νά σημειώσουμε ιδιαίτερα ένα μέρος στή σελίδα 119-120*: γιά νά έξηγήσω στόν άναγνώστη, σέ μορφή πού νά τήν έπιτρέπει ή λογοκρισία, πόσο ξεδιάντροπα ψεύδονται οί καπιταλιστές καί οι σοσιαλσωβινιστές πού πέρασαν μέ τό μέρος τους (πού μέ τόση ασυνέπεια τούς καταπολεμάει ό Κάουτσκι) στό ζήτημα των προσαρτήσεων, πόσο ξεδιάντροπα κρύβουν τίς προσαρτήσεις των δικών τους καπιταλιστών, αναγ­ κάστηκα νά φέρω γιά παράδειγμα τήν... ’Ιαπωνία! *0 προσεκτι­κός άναγνώστης μπορεί εύκολα νά βάλει στή θέση τής Ιαπωνίας τή Ρωσία, καί στή θέση τής Κορέας τή Φιλλανδία, τήν Πολωνία, τήν Κουρλανδία, τήν Ούκρανία, τή Χιβά, τή Μπουχαρά, τήν ’Εσθονία καί άλλες περιοχές πού δέν κατοικοϋνται από μεγαλορώσους. Θά ήθελα νά ελπίζω ότι ή μπροσούρα μου αυτή θά βοηθήσει νά γίνει κατανοητό τό βασικό οικονομικό πρόβλημα, πού, χωρίς τή μελέτη του, δέν μπορεί νά καταλάβει κανείς τίποτε από τήν έκτίμηση του σύγχρονου πολέμου καί τής σύγχρονης πολιτικής, καί συγκεκριμένα: τό πρόβλημα τής οικονομικής ούσίας του ιμπεριαλισμού.

                                                                                                                              Ο συγγραφέας

Πετρούπολη. 26 του ’Απρίλη 1917