Πρόλογος του 1967 Εισαγωγή Τί είναι ο ορθόδοξος μαρξισμός; Ρόζα Λούξεμπουργκ μαρξίστρια Ταξική συνείδηση Η πραγμοποίηση και η συνείδηση του προλεταριάτου Ι. Το φαινόμενο της πραγμοποίησης II. Οι αντινομίες της αστικής σκέψης III. Η οπτική του προλεταριάτου Η αλλαγή της λειτουργίας του ιστορικού υλισμού Νομιμότητα και μη νομιμότητα Κριτικές παρατηρήσεις στην «Κριτική της ρώσικης επανάστασης» της Ρόζας Λούξεμπουργκ Μεθοδολογικές παρατηρήσεις πάνω στο ζήτημα της οργάνωσης
Προλογικό σημείωμα της αγγλικής έκδοσης
Πρόλογος του συγγραφέα
Μπαλζάκ: Οι χωριάτες
Μπαλζάκ: Τα χαμένα όνειρα
Μπαλζάκ και Σταντάλ
Η εκατονταετηρίδα του Ζολά
Η διεθνής σημασία της ρωσικής δημοκρατικής κριτικής της λογοτεχνίας
Ο Τολστόι και η ανάπτυξη του ρεαλισμού
Ντοστογέφσκι
Μαξίμ Γκόρκι. I. Ο απελευθερωτής
Μαξίμ Γκόρκι. II. Η ανθρώπινη κωμωδία της προεπαναστατικής Ρωσίας
Ο Λέων Τολστόι και η δυτικοευρωπαϊκή λογοτεχνία
Γκέοργκ Λούκατς: Βιογραφικό σημείωμα
Πίνακας ονομάτων
Λούκατς Γκ. Ψευδής και αληθινή οντολογία του Χέγκελ
Από το οπισθόφυλλο:
Η οντολογία του κοινωνικού Είναι και εντός του πνεύματος αυτού η κοινωνική οντολογία στον Χέγκελ αποτελούν την ύστατη φιλοσοφική προσπάθεια του Λούκατς να αναμετρηθεί με ολέθριες ιδεολογίες και με τερατώδεις φαντασιακές οντογενέσεις του σύγχρονου φιλοσοφικού μηδενισμού. Κατ' αυτή την αναμέτρηση, το στοχαστικό του βλέμμα δεν το στρέφει μόνο προς τον έξω κόσμο των εν λόγω ιδεολογιών και οντογενέσεων προς τον πολιτικό καιροσκοπισμό ή τον ανεπιστημονικό οικονομισμό και ιστορικισμό, εμφανιζόμενο μάλιστα με μαρξιστικό μανδύα, αλλά και προς τον εσωτερικό κόσμο της συνείδησης, της αυτοσυνείδησης και του πνεύματος. Επιχειρεί έτσι να χαράξει μια αντιμεταφυσική κατεύθυνση, που συνδυάζει υλισμό και φιλοσοφικό ιδεαλισμό εντός της ιστορικής, κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας του παρόντος. Στον Χέγκελ αναζητεί την ανάλογη διαλεκτική οντολογία και προς τούτο λαμβάνει ως βάση τη θεμελιώδη αντίφαση που διέπει τόσο την οντολογική προτεραιότητα του Λόγου, όσο και την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα του παρόντος. Είναι ακριβώς αυτή η προτεραιότητα που καθιστά εφικτή μια διαλεκτικά ορθολογική ερμηνεία της πραγματικότητας και ενδυναμώνει το ενεργό στοιχείο της οντολογικής θεμελίωσης του κοινωνικού Είναι στον Χέγκελ.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Δεν είναι ασφαλώς, δυνατόν, μέσα στα περιορισμένα πλαίσια ενός προλογικού σημειώματος, να κάνουμε λόγο για το έργο και την προσωπικότητα πνευματικών μορφών όπως του Φρειδερίκου Νίτσε και του Γκέοργκ Λούκατς, που το πέρασμά τους άφησε βαθύτατα ίχνη στον κόσμο των ιδεών. Μια τέτοια φιλοδοξία, εξάλλου, έχουμε τη γνώμη πως θ’ αποδεικνυόταν υπέρτερη των δυνάμεών μας και θα κατέληγε, σίγουρα, στη στείρα επανάληψη απόψεων που διατυπώθηκαν από έγκυρους μελετητές του έργου τόσο του Νίτσε, του φιλοσόφου που ύμνησε τη σκληρότητα κι εχλεύασε όλες τις καθιερωμένες αξίες της εποχής του, όσο και του Λούκατς, του κορυφαίου φιλοσόφου των χρόνων μας, που θεωρείται ο μόνος πρωτότυπος μετά το Λένιν μαρξιστής στοχαστής. Είμαστε, συνεπώς, υποχρεωμένοι να περιοριστούμε, κατ’ ανάγκην, στην παρουσίαση του κειμένου, που, σε μετάφραση, δίνουμε στη δημοσιότητα σήμερα.
Θα πρέπει, νομίζουμε, κατ’ αρχήν, να σημειωθεί ότι ο «Νίτσε» δεν αποτελεί μια μονογραφία, ένα αυτοτελές έργο του Λούκατς. Είναι τμήμα, μονάχα, ένα κεφάλαιο (το τρίτο) του μνημειώδους έργου του «Η καταστροφή του λογικού» (τίτλος του γερμανικού πρωτοτύπου: «ZERSTÖRUNG DER VERNUNFT»), που πραγματεύεται την ιστορία της ρασιοναλιστικής γερμανικής φιλοσοφίας. Το βιβλίο περιλαμβάνει, ακόμα, ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στη γερμανική κοινωνιολογία κι άλλο ένα αφιερωμένο στον κοινωνικό δαρβινισμό και συνοδεύεται από έναν πολυσέλιδο πρόλογο, στον όποιο «ο λαός του Ντύρερ και του Τόμας Μύνστερ, του Γ καίτε και του Καρλ Μαρξ» προτρέπεται ν’ απελευθερωθεί από την επαίσχυντη κληρονομιά τού ιρρασιοναλιομού, μια κληρονομιά που κορυφώνεται με τις δολοφονικές παραφροσύνες του Γ' Ράιχ.
«Η καταστροφή του λογικού» δεν έχει σαν σκοπό της. όπως γράφει ο Λούκατς, να γίνει μια ιστορία, ή, έστω, ένα απλό εγχειρίδιο της «αντιδραστικής» φιλοσοφίας. Αντικείμενό της έχει το φαινόμενο του ιρρασιοναλιομού, που βασικά χαρακτηριστικά του είναι η υποτίμηση του νου και του λογικού και η άμετρη, αντιστοίχως, υπερτίμηση της ενόρασης, μια αριστοκρατική θεωρία της γνώσης, η απόρριψη της ιδέας της ιστορικής προόδου της κοινωνίας, η δημιουργία μύθων. Ο ιρρασισναλιομός, υποστηρίζει ο Λούκατς, αντιπροσωπεύει την κυρίαρχη κατεύθυνση της αστικής φιλοσοφίας και αποτελεί μιαν από τις θεμελιώδεις τάσεις της. Στην «Καταστροφή του λογικού» δεν πρόκειται, βέβαια, να παρακολουθήσουμε μια λεπτομερειακά εξαντλητική μελέτη του ιρρασιοναλιστικού φαινομένου, απλώς, μας δίνεται στις σελίδες της ανάγλυφη η κύρια γραμμή της ανάπτυξής του, μέσω της ανάλυσης των πιο σημαντικών και πιο τυπικών εκπρόσωπων του. Η κύρια αυτή γραμμή δεν είναι άλλη από την αντιδραστική απάντηση που δίνει η αστική φιλοσοφία στα μεγάλα ιστορικά προβλήματα που τέθηκαν από -τις αρχές του αιώνα μας.
Κλασική χώρα του ιρρασιοναλιομού, για το Λούκατς, είναι η Γερμανία του XIX και του XX αιώνα. Η Γερμανία των δυο τελευταίων τούτων αιώνων είναι, κατά το Λούκατς, ο γεωγραφικός χώρος όπου ο ιρρασιοναλισμός γνώρισε την πιο ιδιόμορφη και την πιο πλατειά ανάπτυξη και όπου, συνεπώς, μπορούμε να τον μελετήσουμε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Ξεκινώντας από τη σωστή αυτή θέση ο Λούκατς, μας δείχνει τους δρόμους από τους όποιους πέρασε η Γερμανία, στον τομέα της Φιλοσοφίας, για να φτάσει, χειραγωγούμενη από τον ιρρασιοναλισμό, στο Χίτλερ. και μας δείχνει, ακόμη, πως οι φιλοσοφικές διαμορφώσεις, που, καθεαυτές, δεν είναι παρά οι αφηρημένες αντανακλάσεις της πραγματικής εξέλιξης, μπόρεσαν να επισπεύσουν την πορεία της Γερμανίας προς το χιτλερισμό.
Ο Λούκατς δεν παύει να τονίζει στο έργο του ότι η ιστορία της φιλοσοφίας, όπως ακριβώς και η ιστορία της τέχνης και της λογοτεχνίας, δεν είναι απλώς μια ιστορία των φιλοσοφικών ιδεών, ούτε μια ιστορία μονάχα των φιλοσόφων. Τα προβλήματα και η κατεύθυνση των λύσεων στη φιλοσοφία, υποστηρίζει ο Λούκατς, δίνονται από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, από την εξέλιξη της κοινωνίας και από το πλάτος των ταξικών αγώνων. Οι βασικές γραμμές όλων των φιλοσοφιών δεν αποκαλύπτονται παρά ύστερα από τη μελέτη αυτών των αλληλοεπιδρώμενων πρωταρχικών δυνάμεων. Μόνο με την επίμονη χρησιμοποίηση αυτής της ερευνητικής μεθόδου, γράφει ο Λούκατς, μπορούμε, να ξεχωρίσουμε τα σημαντικά ζητήματα, που το ενδιαφέρον τους είναι διαρκές, από τις ασήμαντες λεπτομέρειες, και να φτάσουμε στην αποκάλυψη της πραγματικής σημασίας της φιλοσοφίας.
Βασικό σταθμό στην εξέλιξη του γερμανικού, άλλα και του διεθνούς ιρρασιοναλισμού θεωρεί ο Λούκατς το Φρειδερίκο Νίτσε. Ενδεικτικό της αποφασιστικής και βαρύνουσας σημασίας του Nίτσε για τον ιρρασιοναλισμό αποτελεί το γεγονός ότι είναι ο μόνος φιλόσοφος στον οποίο, όπως είπαμε στην αρχή, αφιερώνει ο Λούκατς ένα ολόκληρο κεφάλαιο και τις περισσότερες σελίδες απ’ οποιονδήποτε άλλο φιλόσοφο ή στοχαστή του αστικού στρατοπέδου. Ο Νίτσε είναι, κατά το Λούκατς, ο θεμελιωτής του ιρρασιοναλιαμού της ιμπεριαλιστικής περιόδου, που τα σπέρματα των ιδεών του ανευρίσκονται διάσπαρτα στα έργα όλων των μετανιτσεΐκών ιρρασιοναλιστών φιλοσόφων. Πανομοιότυπες ή παραλλαγμένες τις ιδέες του Νίτσε ανευρίσκει ο Λούκατς στην «ιδεολογία» του εθνικοσοσιαλισμού, που είχε αναγάγει σε άρθρο πίστης της πολιτικής του το νόμο της ζούγκλας. Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που γίνεται λόγος για τη συγγένεια της «ιδεολογίας» του εθνικοσοσιαλισμού με τη νιτσεΐκή φιλοσοφία, παρ’ όλο ότι βρέθηκαν συγγραφείς και στοχαστές μεγάλης αξίας και κύρους, όπως, λόγου χάρη, ο Στέφαν Τσβάιχ, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, ονόμασε το Νίτσε «παιδαγωγό της λευτεριάς» και παρ’ όλο ότι, τα τελευταία χρόνια, βρέθηκαν μαρξιστές που επεχείρησαν να συμφιλιώσουν τη μαρξιστική φιλοσοφία με το νιτσεϊκό κόσμο ιδεών, ανακαλύπτοντας κοινά σημεία ανάμεσα στις δύο φιλοσοφίες. Η άξια της μελέτης του Λούκατς για το Νίτσε συνίσταται, κατά τη γνώμη μας, στο ότι, πρώτος αυτός, επιχείρησε να ρίξει φως. χρησιμοποιώντας τη μαρξιστική μεθοδολογία και αντλώντας επιχειρήματα από το ίδιο το έργο του Νίτσε, στις σχέσεις της φιλοσοφίας του με την εθνικοσοσιαλιστική «φιλοσοφία». Ίσως θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι το κεφάλαιο για το Νίτσε, αποκομμένο από το σύνολο της αλληλουχίας των σκέψεων της «Καταστροφής του λογικού», υφίσταται μια σοβαρή μείωση της σημασίας του από άποψη λειτουργικότητας. Η παρατήρηση. ωστόσο, έχουμε τη γνώμη ότι είναι αβάσιμη, πρώτ’ απ’ όλα γιατί το ιρρασιοναλιστικό στοιχείο αποτελεί το θεμέλιο λίθο της νιτσεϊκής φιλοσοφίας και δεύτερο γιατί, στην προσπάθειά του να τεκμηριώσει τις διαπιστώσεις του και τα συμπεράσματα του ο Λούκατς για καθετί πού σχετίζεται με το ιρρασιοναλιστικό στοιχείο της φιλοσοφίας του Νίτσε, αναγκάζεται να φέρει στην επιφάνεια όλες σχεδόν τις όψεις της φιλοσοφίας του, πράγμα που προσδίδει στη μελέτη του μιαν αναμφισβήτητη πληρότητα.
Ο αξέχαστος Δημήτρης Γληνός, ο σοφός δάσκαλος που τόσα του χρωστά η διανόηση του τόπου μας, σ’ ένα λαμπρό μελέτημά του για το Νίτσε, που προτάσσεται σαν εισαγωγή στη μετάφραση από τον ίδιο στη γλώσσα μας της «Γενεαλογίας της ηθικής», επιχειρώντας να εντοπίσει τους βασικούς παράγοντες πού διαμόρφωσαν το έργο και τη φιλοσοφία του δημιουργού του «Ζαρατούστρα», διατύπωνε ορισμένα καίρια και πολυσήμαντα ερωτήματα: «Οι πόθοι και τα ιδανικά» του Νίτσε. έλεγε, «είταν άραγε απλή νοσταλγία ενός περασμένου κόσμου από μιαν αριστοκρατία που έβλεπε τον εαυτό της να παραμερίζεται από τα εξισωτικά ιδανικά της μεγάλης μάζας; Είταν η νοσταλγία της επιστροφής στη φεουδαρχία, που παραμεριζόταν από το ανέβασμα της αστικοδημοκρατικής μάζας; Ή πολύ περισσότερο είταν οι πόθοι και τα ιδανικά τούτα η δυναμική προβολή ενός νέου κόσμου που εξορμούσε για την κατάχτηση της ζωής; Στάθηκε ο Νίτσε ένας νοσταλγός ή ένας προφήτης; Ο Γληνός υπεστήριζε ότι ο καιρός που είχε περάσει από το θάνατο του Νίτσε ως την εποχή που έγραφε τη μελέτη του, δηλαδή ως το 1941, καθώς και οι τεράστιες πολιτικοκοινωνικές συγκρούσεις που γέμισαν το διάστημα αυτό, έδιναν ακόμη, τότε, διφορούμενη απάντηση στα ερωτήματά του. Είναι αλήθεια, συνέχιζε ο Γληνός, ότι από ένα βιβλίο που είχε βγάλει, τότε, η αδελφή του Γερμανού φιλοσόφου Ελιζαμπέττα Φέρστερ - Νίτσε με τον τίτλο «Προφητείες και λόγοι του Νίτσε για έθνη και φυλές», φαινόταν ότι τα ιδανικά του αντιστοιχούσαν με κάποια πολύ δυνατά ρεύματα του καιρού εκείνου (τα ρεύματα του φασισμού και του ναζισμού), παρ’ όλ’ αυτά, όμως, «για την οριστική απάντηση, κατέληγε ο Γληνός, χρειάζεται μια βαθύτερη ανάλυση που δε μπορεί να γίνει τώρα και κάποιο πέρασμα καιρού. Ως τόσο το ερώτημα μένει ακέραιο. Στάθηκε ο Νίτσε ένας νοσταλγός ή ένας προφήτης;» Αν ζούσε σήμερα ο Γληνός και είχε υπόψη του τα όσα γράφει για το Νίτσε ο Λούκατς, θα είχε, ασφαλώς, δώσει στα ερωτήματά του τη σωστή απάντηση: Όχι, οι πόθοι και τα ιδανικά που προέβαλε στο έργο του ο Νίτσε δεν είταν η απλή νοσταλγία ενός περασμένου κόσμου από μιαν αριστοκρατία που έβλεπε τον εαυτό της να παραμερίζεται από τα εξισωτικά ιδανικά της μεγάλης μάζας, ούτε η νοσταλγία της επιστροφής στη φεουδαρχία που παραμεριζόταν από το ανέβασμα της αστικοδημοκρατικής μάζας. Ο Νίτσε είταν ένας προφήτης, όχι, όμως. ο προφήτης ενός κόσμου που εξορμούσε για την κατάχτηση της ζωής, άλλα ο προφήτης ενός κόσμου που έκλεινε μέσα του το ζόφο και την καταστροφή, το θάνατο και τον πόνο.
Απρίλης 1959
Ξ.I.К.
Οι Ρώσοι κατάφεραν να χακάρουν το πολυδιαφημισμένο Σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου DELTA των ΗΠΑ, το δίκτυο υπολογιστών που χρησιμοποιούν οι ουκρανικές δυνάμεις. Πρόκειται για κομβικής σημασίας εξέλιξη που θα επηρεάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Οι Ρώσοι πλέον γνωρίζουν τα σχέδια μάχης της Ουκρανίας, την κίνηση στρατευμάτων, τα πυρομαχικά, και όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες μιας δικτυοκεντρικής προσέγγισης! Το σύστημα αυτό χαρτογραφούσε ακόμη και τις διαδρομές των ουκρανικών UAV.
Οι Ουκρανοί χάνουν το κύριο πλεονέκτημα στον σύγχρονο πόλεμο που είναι η πλήρης πληροφόρηση στο πεδίο της μάχης, η κατανόηση του πού βρίσκεται ο εχθρός, του αριθμού του, της ικανότητας μάχης κ.λπ.
Το Σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου “DELTA” των Ηνωμένων Πολιτειών ενημερώνεται συνεχώς από στρατιωτικούς σχεδιαστές και πηγές πληροφοριών με πληροφορίες ανάπτυξης στρατευμάτων, πληροφορίες αποθεμάτων όπλων και σχέδια επίθεσης.
Εξίσου σημαντικό, το σύστημα ΔΕΛΤΑ ενημερώνεται επίσης συνεχώς με πληροφορίες για τις εχθρικές δυνάμεις, στην προκειμένη περίπτωση τη Ρωσία.
Δεν είναι σαφές για πόσο καιρό ο ρωσικός στρατός είχε πρόσβαση στα δεδομένα των Ουκρανών και αν τα έχει ακόμα. Το Κίεβο και η Ουάσιγκτον δεν έχουν ακόμη σχολιάσει το θέμα.
Μια ανώνυμη ομάδα χάκερ με το όνομα «Joker DPR» εισέβαλε στο πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα διοίκησης και ελέγχου της αμερικανικής Delta, το οποίο χρησιμοποιείται ενεργά από τις ουκρανικές δυνάμεις. Για να γίνει σαφές, πρόκειται για ένα πρόγραμμα στο οποίο όλα τα δεδομένα για τα φιλικά και εχθρικά στρατεύματα εισάγονται για διοίκηση και έλεγχο. Μεταξύ αυτών, υπάρχει το περίφημο αμερικανικό στρατιωτικό πρόγραμμα Delta, το οποίο χρησιμοποιείται ενεργά από την Ουκρανία.
Το γεγονός ότι οι ειδικές υπηρεσίες των Ρώσων απέκτησαν πρόσβαση σε αυτό δείχνει ότι τώρα γνωρίζουν τα πάντα για τον εχθρό και γνωρίζουν όλα όσα γνωρίζει ο εχθρός για τις δυνάμεις και το ρωσικό στρατό και την ανάπτυξή του.
Το σύστημα Delta είναι ένα σύστημα συλλογής, επεξεργασίας και εμφάνισης πληροφοριών για εχθρικές δυνάμεις, συντονισμό αμυντικών δυνάμεων και παροχή όλων δεδομένων της κατάστασης σύμφωνα με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, που αναπτύχθηκε από το Κέντρο Καινοτομίας και Ανάπτυξης Αμυντικών Τεχνολογιών του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας.
Η Delta χρησιμοποιείται για τον σχεδιασμό επιχειρήσεων και αποστολών μάχης, συντονισμό με άλλες μονάδες, ασφαλή ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με την τοποθεσία των εχθρικών δυνάμεων κ.λπ.
Σύμφωνα με τους προγραμματιστές, η Delta παρέχει μια ολοκληρωμένη κατανόηση του χώρου μάχης σε πραγματικό χρόνο, ενσωματώνει πληροφορίες για τον εχθρό από διάφορους αισθητήρες και πηγές, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών, σε ψηφιακό χάρτη, δεν απαιτεί πρόσθετες ρυθμίσεις και μπορεί να λειτουργήσει σε οποιαδήποτε συσκευή – φορητό υπολογιστή, tablet ή ακόμα και σε κινητό τηλέφωνο. Σε γενικές γραμμές, η Delta είναι ένας τόσο σύγχρονος χάρτης διοίκησης σε πραγματικό χρόνο και κέντρο ελέγχου στρατευμάτων.
Το πρόγραμμα διοίκησης και ελέγχου των ΗΠΑ DELTA θεωρείται ένα από τα καλύτερα τέτοια προγράμματα στον κόσμο. Ο κύριος διαχειριστής αυτού του προγράμματος στην Ουκρανία ήταν ο Vadim Novikov.
Την 1η Νοεμβρίου, ο επικεφαλής της υπηρεσίας Τύπου του Ντονέτσκ, Daniil Bezsonov, επιβεβαίωσε ότι ο στρατός του Ντονέτσκ είχε πρόσβαση στο λογισμικό των Ουκρανών.
“Για να είμαστε σαφείς, πρόκειται για ένα πρόγραμμα διοίκησης και ελέγχου στο οποίο παρέχονται και ενημερώνονται τακτικά όλα τα δεδομένα για φιλικά και εχθρικά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών από πηγές πληροφοριών.
Πολύ χρήσιμο. Το γεγονός ότι οι ειδικές υπηρεσίες μας είχαν πρόσβαση σε αυτό υποδηλώνει ότι τώρα γνωρίζουμε τα πάντα για τον εχθρό και γνωρίζουμε όλα όσα γνωρίζει ο εχθρός για τις δυνάμεις και τα μέσα μας και την ανάπτυξή τους», είπε ο Bezsonov.
Είναι σημαντικό ότι οι Ουκρανοί επιβεβαίωσαν την παραβίαση της ασφάλειας τον Αύγουστο, σημειώνοντας όμως ότι ήταν βραχύβια.
«Οι Ουκρανοί στρατιώτες καυχιούνται για τα προγράμματά τους και γελούν με τους στρατιώτες του Ντόνετσκ επειδή χρησιμοποιούν χάρτινους χάρτες. Αποφάσισα να το ξεκαθαρίσω. Ενώ οι Ουκρανοί γεμίζουν τακτικά τις βάσεις δεδομένων τους με προγράμματα που δωρίζονται από τους Αμερικανούς κατόχους τους, δεν χρειάζεται καν να εφεύρουμε και να εγκαταστήσουμε τίποτα, απλώς χρησιμοποιούμε τα προγράμματά τους στο διαδίκτυο. Είναι πολύ βολικό και οικονομικό. Θέλω να επιστήσω την προσοχή στο γεγονός ότι χρησιμοποιούμε όλα τα προγράμματά τους…
Μόλυνα με τον ιό μου κάθε υπολογιστή που έχει συνδεθεί ποτέ στο DELTA (και όχι μόνο). Όπως όλοι θυμάστε, το Τζόκερ είναι μια ιδέα. Και άλλαξα λίγο τα δεδομένα εκεί, αναδιάταξη… Μερικές φορές είναι καλύτερο να χρησιμοποιείτε χάρτες» αναφέρει το μήνυμα της ομάδας χάκερ «Joker DPR».
Οι ισχυρισμοί υποστηρίχθηκαν από πολυάριθμα βίντεο και στιγμιότυπα οθόνης που δείχνουν το λογισμικό του αμερικανικού προγράμματος DELTA.
Δείτε τα βίντεο:
Τα αεροσκάφη των ΗΠΑ απενεργοποίησαν τους αναμεταδότες τους
Παράλληλα, με τους Ουκρανούς να χάνουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα, στις ΗΠΑ λαμβάνουν χώρα περίεργες κινήσεις.
Εκτός από τα μηνύματα Έκτακτης Δράσης (EMERGENCY ACTION MESSAGES γνωστά και ως EAM) την προηγούμενη Δευτέρα όλα τα στρατιωτικά αεροσκάφη των Ηνωμένων Πολιτειών απενεργοποίησαν τους αναμεταδότες τους. Τα αεροπλάνα δεν μπορούσαν πλέον να παρακολουθηθούν από πολιτικές οντότητες ή μέσω Διαδικτύου.
Ακόμη πιο δυσοίωνο, ακούγεται η είδηση ότι σε πολλά περιφερειακά αεροδρόμια στις ΗΠΑ, ειδικά αυτά που βρίσκονται αρκετά κοντά σε βάσεις πυρηνικών πυραύλων των ΗΠΑ, τα μαχητικά και άλλα στρατιωτικά αεροσκάφη μεταφέρονται εκεί αθόρυβα σε αυτά τα περιφερειακά αεροδρόμια, χωρίς καμία εξήγηση.
Μια πιθανότητα είναι ότι οι ΗΠΑ μετακινούν τα αεροσκάφη για να τα απομακρύνουν από πιθανούς στόχους πυρηνικής επίθεσης, όπως αεροπορικές βάσεις. Αυτό -θεωρητικά- θα επέτρεπε σε μερικά από τα στρατιωτικά αεροσκάφη των ΗΠΑ να επιβιώσουν από ένα πυρηνικό πρώτο χτύπημα.
Το περιφερειακό αεροδρόμιο στη Βόρεια Ντακότα είναι ένα τέτοιο εναέριο πεδίο όπου λέγεται ότι θα επανατοποθετηθούν στρατιωτικά αεροσκάφη. Το αεροδρόμιο απέχει περίπου 219 μίλια από την αεροπορική βάση Minot, μια βάση πυρηνικών όπλων.
Η είδηση ήρθε στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας ότι ένας πολύ ασυνήθιστος και μεγάλος αριθμός στρατιωτικών αεροσκαφών εθεάθη να πετούν σε αυτό το αεροδρόμιο. Σε απόσταση 219 μιλίων από το Minot, το αεροσκάφος που στάλθηκε στο Page πιθανότατα θα επιζούσε από μια πυρηνική επίθεση εναντίον του ίδιου του Minot.
Σημειώσεις:
Προσπάθεια υποβάθμισης της είδησης έγινε και από το κανάλι στο YouTube του Ryan McBeth.
Δύο σημαντικά σχόλια στο βίντεό του όμως, οδηγούν στον Ουκρανό δημοσιογράφο Yuriy Butusov, που μεν αμφισβητεί την εγκυρότητα των στοιχείων, ωστόσο υπάρχει η παραδοχή οτι πράγματι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες προσπαθούν συνεχώς να εισβάλλουν στα τηλέφωνα και τους υπολογιστές των αμυντικών δυνάμεων της Ουκρανίας.
«Σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη του "Censor.NET" Yury Butusov, τον Αύγουστο, σημειώθηκε ένα περιστατικό όταν, λόγω αμέλειας δύο στρατιωτικών, οι υπολογιστές τους μολύνθηκαν από ιό και ο εχθρός απέκτησε πρόσβαση στο σύστημα . Μετά την παραλαβή των κωδικών πρόσβασης, οι Ρώσοι μπήκαν στο πρόγραμμα. Το χακάρισμα δεν συνέβη, ισχυρίζεται ο Butusov, «επειδή ο εχθρός πήρε τους κωδικούς πρόσβασης και η ασφάλεια της Delta παρέχει μια τέτοια απειλή, οι Ρώσοι μπόρεσαν να δουν μόνο έναν μικρό όγκο πληροφοριών για τα στρατεύματά τους που ήταν διαθέσιμες σε απρόσεκτους χρήστες. Οι Ρώσοι είδαν ένα από τα θραύσματα του συστήματος που έδειχνε τη θέση των στρατευμάτων τους στη νότια Ουκρανία και 13 λεπτά αργότερα, η πρόσβασή τους αποκλείστηκε», είπε ο Butusov..
Commun✮rios: Οι μυημένοι γνωρίζουν τι σημαίνει η παραμονή 13 λεπτών σε ένα τέτοιο σύστημα ασφαλείας, υπό τον έλεγχο μιας ομάδας Ρώσων χάκερς ...
.............................................................................................................
Ποιο είναι το μοναδικό ουκρανικό σύστημα επίγνωσης της κατάστασης Delta, που παρουσιάστηκε στην ετήσια εκδήλωση του ΝΑΤΟ στις 28.10.2022 και χάκαραν οι Ρώσοι.
Αξιωματικοί του Κέντρου Καινοτομίας και Ανάπτυξης Αμυντικών Τεχνολογιών του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας μαζί με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Ψηφιακού Μετασχηματισμού Mykhailo Fedorov παρουσίασαν σε κλειστή εκδήλωση του ΝΑΤΟ το ουκρανικό πρόγραμμα επίγνωσης της κατάστασης Delta, το οποίο παρέχει στον στρατό διάφορα στοιχεία για τον εχθρό και τον συντονισμό των δυνάμεων στο πεδίο της μάχης.
Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ΝΑΤΟϊκής εκδήλωσης TIDE Sprint , η οποία πραγματοποιείται δύο φορές το χρόνο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη και αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται στην Βιρτζίνια Μπιτς της Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Το Tide Sprint είναι μια από τις βασικές πλατφόρμες του ΝΑΤΟ, όπου ειδικοί, επιστήμονες και προγραμματιστές από περισσότερες από 30 χώρες του κόσμου ανταλλάσσουν εμπειρίες και ευκαιρίες για την προσαρμογή της Συμμαχίας στις τεχνολογικές αλλαγές.
Οι Ουκρανοί ειδικοί προσκλήθηκαν να μοιραστούν την εμπειρία τους από τη χρήση ψηφιακών λύσεων, ρομπότ και σύγχρονων εξελίξεων πληροφορικής για να αποκτήσουν πλεονέκτημα στο πεδίο της μάχης κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Ρωσία, ιδίως σχετικά με το πρόγραμμα συνειδητοποίησης της κατάστασης, ανάλογα του οποίου δημιουργούνται μόνο στο μέλος κράτη της Συμμαχίας.
Πρόκειται για μια μοναδική ουκρανική ανάπτυξη – το σύστημα Delta. Αυτό το προϊόν λογισμικού αναπτύσσεται στο Κέντρο Καινοτομίας και Ανάπτυξης Αμυντικής Τεχνολογίας του Υπουργείου Άμυνας με την υποστήριξη του Υπουργείου Ψηφιακού Μετασχηματισμού και ξένων συμμάχων.
Το Delta είναι ένα σύστημα συλλογής, επεξεργασίας και εμφάνισης πληροφοριών για εχθρικές δυνάμεις, συντονισμός αμυντικών δυνάμεων και παροχή συνείδησης της κατάστασης σύμφωνα με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, που αναπτύχθηκε από το Κέντρο Καινοτομίας και Ανάπτυξης Αμυντικών Τεχνολογιών του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας, που ιδρύθηκε το 2021 στη βάση της στρατιωτικής μονάδας A2724, η οποία, με τη σειρά της, δημιουργήθηκε το 2015 από την εθελοντική ομάδα Aerorozvidka .
Η Delta χρησιμοποιείται για τον σχεδιασμό επιχειρήσεων και αποστολών μάχης, συντονισμό με άλλες μονάδες, ασφαλή ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με την τοποθεσία των εχθρικών δυνάμεων κ.λπ. Ειδικότερα, η Delta έχει ενσωματώσει chatbots που αναπτύχθηκαν από το Υπουργείο Ψηφιακών Υποθέσεων – «eVorog» και την Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας – «ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ τον Ρωσικό Πόλεμο».
Το σύστημα είναι εξοπλισμένο με σύγχρονα μέσα παρακολούθησης ύποπτης δραστηριότητας. Από το 2021, οι συμμαχικές μονάδες στον κυβερνοχώρο σαρώνουν συνεχώς το σύστημα για τρωτά σημεία, απόπειρες εισβολής, διαρροές δεδομένων και πολλά άλλα.
Σύμφωνα με τους προγραμματιστές, η Delta παρέχει μια ολοκληρωμένη κατανόηση του χώρου μάχης σε πραγματικό χρόνο, ενσωματώνει πληροφορίες για τον εχθρό από διάφορους αισθητήρες και πηγές, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών, σε ψηφιακό χάρτη, δεν απαιτεί πρόσθετες ρυθμίσεις και μπορεί να λειτουργήσει σε οποιαδήποτε συσκευή – laptop, tablet ή ακόμα και σε κινητό τηλέφωνο. Σε γενικές γραμμές, η Delta είναι ένας τόσο σύγχρονος χάρτης διοίκησης σε πραγματικό χρόνο και κέντρο ελέγχου στρατευμάτων.
«Από το 2017, έχουμε συμμετάσχει στα Tide Hackathon, Tide Sprint και CWIX – τα καλύτερα φυτώρια για καινοτομία και τεχνολογία που προσπαθούμε τώρα να εφαρμόσουμε ως μέρος του εθνικού μας συστήματος Delta που μας βοηθά να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο ενάντια στη Ρωσία», είπε ένας. των προγραμματιστών του προγράμματος, ταγματάρχη Artem Martynenko.
Μόνο φέτος, η Delta είχε περισσότερες από 30 εκδόσεις νέων λειτουργιών, ώστε το πρόγραμμα να μπορεί να ανταποκρίνεται όσο το δυνατόν περισσότερο στις συνθήκες του δικτυοκεντρικού πολέμου και στις ανάγκες του στρατού για τη λήψη ενημερωμένων και επαληθευμένων δεδομένων για τον εχθρό. Ο Artem εξήγησε τη διαδικασία ανάπτυξης.
Η Delta είναι μια λύση cloud και εφαρμόζει ήδη τα πρότυπα του ΝΑΤΟ και τις τελευταίες τάσεις της βιομηχανίας, όπως το εγγενές περιβάλλον cloud, την ασφάλεια μηδενικής εμπιστοσύνης, τις λειτουργίες πολλαπλών τομέων, δήλωσε ένας άλλος προγραμματιστής της Delta, Major Serhii Halchynski. Σημείωσε ότι άλλοι συμμετέχοντες στο Tide Sprint μίλησαν για αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις και λύσεις αιχμής που χρησιμοποιούνται ήδη στη Delta ή στα τελικά στάδια υλοποίησης.
Η πλατφόρμα και οι υπηρεσίες της Delta έχουν κατασκευαστεί σύμφωνα με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, επομένως το σύστημα είναι συμβατό με παρόμοιες λύσεις που χρησιμοποιούνται από τους στρατούς των χωρών-μελών της Συμμαχίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι συμμετέχοντες στο NATO Tide Sprint έδειξαν αυξημένο ενδιαφέρον για την ουκρανική αντιπροσωπεία.Ryan McBeth
«Η Delta είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς η Ουκρανία και το ΝΑΤΟ μπορούν να συνεργαστούν, να αναπτυχθούν μαζί και να αποκομίσουν αμοιβαία οφέλη. Η Ουκρανία αναζητά κράτος και αναπόσπαστο μέρος του οργανισμού. Ο στρατός μας εφαρμόζει ήδη τα πιο πρόσφατα πρότυπα του ΝΑΤΟ. Αλλά το πιο σημαντικό, βρισκόμαστε στη διαδικασία δοκιμής και εφαρμογής νέων προτύπων για το ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία είναι το καλύτερο πεδίο εκπαίδευσης γιατί έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε όλες τις υποθέσεις στη μάχη και να εισαγάγουμε επαναστατικές αλλαγές στη στρατιωτική τεχνολογία και στον σύγχρονο πόλεμο. Και πιστεύω ότι σε συνεργασία με τις χώρες του ΝΑΤΟ, ειδικά όσον αφορά την ανάπτυξη των τεχνολογικών δυνατοτήτων, θα επιτύχουμε γρήγορα μια νίκη που άξιζε», δήλωσε ο Mykhailo Fedorov, Υπουργός Ψηφιακού Μετασχηματισμού της Ουκρανίας, στην ομιλία του στο Tide Sprint.
Σύμφωνα με τον Fedorov, το κύριο πλεονέκτημα στον σύγχρονο πόλεμο είναι πλέον η πλήρης πληροφόρηση στο πεδίο της μάχης, η κατανόηση του πού βρίσκεται ο εχθρός, του αριθμού του, της ικανότητας μάχης κ.λπ. Αυτή είναι η λεγόμενη δικτυοκεντρική προσέγγιση. Και η Ουκρανία είναι ένας από τους παγκόσμιους ηγέτες σε αυτό χάρη στις έξυπνες λύσεις και τη δημιουργικότητα των Ουκρανών προγραμματιστών.
Ενα βιβλίο εξαιρετικά επίκαιρο για τη σύγχρονη βία σε όλο τον κόσμο σήμερα με εξέγερση λαού κατά της βίας των σκοτεινών δυνάμεων που τη δημιουργούν, αλλά και των εμφανών δυνάμεων των κυβερνήσεων (κυρίως των δημοκρατικών) που την επιβάλλουν και τη νομιμοποιούν με νόμους που ψηφίζουν δημοκρατικά εδώ και έναν αιώνα από τον καιρό της δημιουργίας των ολοκληρωτικών καθεστώτων που κυριάρχησαν από την εποχή του μεσοπολέμου που δημιούργησαν τον Β’ ολοκληρωτικό πόλεμο της υπερβίας. Μία υπερβία που συνεχίστηκε με πολλούς θερμούς υπο-πολέμους σε όλες τις ηπείρους που τώρα συνεχίζονται θερμότερα.
Aλλά
και με “ψυχρούς” πολέμους δημοκρατικών
Κοινοβουλίων, τα οποία ψηφίζουν νόμους
φαινομενικά δίκαιους για το καλύτερο,
ενώ… ουσιαστικά επιβάλλεται το
χειρότερο.
Ο τραγικός διανοούμενος
(Γερμανοεβραίος) Walter Benjamin που αυτοκτόνησε
στα γαλλο-ισπανικά σύνορα για να μη
συλληφθεί από τις γερμανικές δυνάμεις,
προδιέγραψε, με υψηλή πνευματική ευθύνη
την κρίση της δημοκρατίας και των
Κοινοβουλίων στα οποία μειώνεται η
συνειδητοποίηση της λανθάνουσας
παρουσίας της βίας στο εσωτερικό ενός
θεσμικού θεσμού.
Για να τονίσει από
το 1921 ότι στη Γερμανία ειδικότερα αυτή
η λανθάνουσα παρουσία βίας δεν απέδωσε
καρπούς για το Κοινοβούλιο σήμερα σχεδόν
μετά έναν αιώνα η βία έχει ξεπεράσει
και τα Κοινοβούλια και τις δικαιικές
λειτουργίες για να ζουν οι λαοί μέσα
στον εφιάλτη μιας θερμής και μιας ψυχρής
βίας με μηχανισμούς δικαιικών
νομιμοποιήσεων και εφαρμοστικών
καταναγκασμών.
Η ΒΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΤΑΣΣΕΙ ΚΑΙ Η ΒΙΑ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ
“Για
μια κριτική της βίας” είναι ο τίτλος
μιας πραγματείας του μεγάλου διανοούμενου
της Γερμανίας Walter Benjamin. Αυτού του τολμηρού
(εβραϊκής καταγωγής Γερμανού φιλοσόφου),
ο οποίος διέφυγε από τη χιτλερική
Γερμανία, αλλά αυτοκτόνησε στα
γαλλο-ισπανικά σύνορα όταν προσπαθούσε
να τα διαβεί και προδομένος αυτοκτόνησε.
Αυτός
ο σπουδαίος άνθρωπος της υψηλής
πνευματικής ευθύνης το 1921, μέσα σε μια
Γερμανία στην οποία μόλις είχε λήξει η
επανάσταση των συμβουλίων, ασχολήθηκε
με το πάντοτε φλέγον ζήτημα της βίας.
Για να διερωτηθεί από τότε, κατά πόσο
είναι δυνατή η διάκριση της βίας που
υποτάσσει και στη βία που απελευθερώνει.
ΔΙΑΧΥΜΕΝΗ Η ΒΙΑ ΠΑΝΤΟΥ
Τώρα,
δυστυχώς, σε ολόκληρο τον κόσμο, μια
διαχυμένη βία με πολλές μορφές – στις
κρίσιμες παντού περιοχές της Μ. Ανατολής, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο…
επαναεπικαιροποιεί τότε (όπως και
σήμερα) επίκαιρο θέμα των αυταρχικών
ιδεών και πρακτικών βίας.
Αλλά πόσο ο
σκοπός της βίας σε δεδομένες περιπτώσεις,
είναι δίκαιος ή άδικος… Ομως το ερώτημα
κατά πόσο η βία, γενικά, ως αρχή μπορεί
να είναι ένα ηθικό μέσο για την επίτευξη
ενός δίκαιου σκοπού. Παραμένει
αναπάντητο…
Γιατί προκειμένου να
απαντηθεί το ερώτημα αυτό απαιτείται
ένα αυστηρότερο κριτήριο.
Η ΒΙΑ ΤΟΥ DE FACTO
…Σύμφωνα με τη θεωρία περί κράτος του φυσικού δικαίου, όταν τα άτομα αποποιούνται κάθε μορφή βίας, για χάρη του κράτους, αυτό συμβαίνει με την προϋπόθεση την οποία για παράδειγμα διατυπώνει εκτενώς ο φιλόσοφος Σπινόζα στη θεολογικο-πολιτική πραγματεία ότι το κάθε άτομο προ της συνάψεως έλλογου συμβολαίου είχε de facto το δικαίωμα να χρησιμοποιεί κατά βούληση τη βία που διέθετε όμως πάντα με την άποψη του Benjamin ίσως αυτού του τύπου οι θεωρήσεις να αναβιώσουν πρόσφατα (το 1921 τα έγραψε) και η δαρβινική βιολογία με το δογματικό της ύφος εκλαμβάνει τη βία σαν το μοναδικό μέσο πέρα από τη φυσική επιλογή που είναι αρχέγονο και προσήκων σε όλους τους ζωτικούς σκοπούς της φύσης.
ΧΟΝΔΡΟΕΙΔΕΣ ΔΟΓΜΑ Η ΝΟΜΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
Αλλά
η αγοραία δαρβινιστική φιλοσοφία έχει
συχνά δείξει πόσο μικρό είναι το βήμα
από αυτό το δόγμα στη φυσική ιστορία
στο ακόμη πιο χονδροειδές δόγμα στη
νομική φιλοσοφία, η οποία φτάνει να
θεωρεί ότι κάθε βία προσήκουσα στους
φυσικούς σκοπούς είναι, ακριβώς γι’
αυτό νόμιμη.
Αλλά η σημασία της διάκρισης
της βίας σε νόμιμη και μη νόμιμη δεν
είναι προφανής. Γι’ αυτό το θετικό
δίκαιο είναι εκείνο που αν έχει συνείδηση
της καταγωγής του, την αναγνώριση και
την προώθηση του συμφέροντος της
ανθρωπότητας, στο πρόσωπο του κάθε
ατόμου. Αυτό το συμφέρον το βλέπει στην
απεικόνιση και τη συντήρηση μιας τάξης
επιβεβλημένης από τη μοίρα.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…
Αλλά όπως αυτή η άποψη, η οποία ισχυρίζεται ότι συντηρεί τον νόμο ως προς τα βασικά του στοιχεία, δεν μπορεί να διαφεύγει την κριτική έτσι και κάθε επίθεση εναντίον της είναι αδύναμη, όταν απλώς εκδηλώνεται εν ονόματι μιας άμορφης “ελευθερίας” μη μπορώντας να προσδιορίσει την ανώτερη τάξη πραγμάτων αυτής της ελευθερίας. Για να τονίσει ο Benjamin με έμφαση περαιτέρω ότι: Και είναι ακόμη πιο αδύναμη όταν δεν επιτίθεται στην ίδια την έννομη τάξη από την κορυφή έως τα νύχια, αλλά μόνο σε ορισμένους νόμους ή νομικές πρακτικές που, βεβαίως, το δίκαιο θέτει υπό την προστασία της εξουσίας αυτήν την εξουσία.
Η ΒΙΑ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ;
Στην
προκειμένη περίπτωση η ίδια η βία που
συντηρεί το δίκαιο είναι μια απειλητική
βία. Και μάλιστα η απειλή της δεν έχει
την έννοια του εκφοβισμού όπως πιστεύουν
οι απληροφόρητοι φιλελεύθεροι (ή
αριστερο-υπερ-φιλελεύθεροι κατά τη δική
μας γνώμη) πολιτικοί.
Γι’ αυτό κάθε
μορφή βίας (όπως αυτή που βιώνει συνολικά
ο φιλικός λαός σήμερα, αλλά και τόσοι
άλλοι λαοί σήμερα που βιώνουν τόσο την
απόλυτη βία της εξουσίας καθώς και της
ανεξέλεγκτης τρομοκρατίας) ως μέσο
είναι είτε βία που θεσπίζει είτε βία
που συντηρεί το δίκαιο. Αλλά όταν δεν
αξιώνει να είναι κάποια από αυτές τις
δύο παρατείνεται από κάθε εγκυρότητα.
Ως εκ τούτου προκύπτει ότι κάθε βία, ως
μέσο, ακόμη και στην καλύτερη εκδοχή
της αποτελεί μέρος των προβληματισμών
ως δίκαιο καθ’ εαυτό.
ΣΕ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ
Βασικά
όμως όσο μειώνεται η συνειδητοποίηση
της λανθάνουσας παρουσίας της βίας στο
εσωτερικό ενός θεσμού τόσο αυτός
παρακμάζει. Ενα τέτοιο παράδειγμα
αποτελούν σήμερα τα Κοινοβούλια. Αυτά
παρουσιάζουν το γνωστό, θλιβερό θέαμα,
γιατί δεν διατηρούν, τη συνείδηση των
επαναστατικών δυνάμεων στις οποίες
οφείλουν την ύπαρξή τους.
Στη Γερμανία
ειδικότερα, όπως αποφαίνεται και τονίζει
ο Benjamin – η τελευταία εμφάνιση τέτοιων
δυνάμεων δεν απέδωσε καρπούς για το
Κοινοβούλιο. Κι αυτό γιατί τους έλειψε
η αίσθηση της νομοθετικής βίας που
εμπεριέχουν και είναι επόμενο, λοιπόν,
να μην παίρνουν αποφάσεις αντάξιες μιας
τέτοιας βίας, αλλά να καλλιεργούν εν
μέσω συμβιβασμών έναν υποτίθεται μη
βίαιο τρόπο ενασχόλησης με τις πολιτικές
υποθέσεις.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟ
Κάτι
τέτοιο όμως, όπως γράφει (στη σελίδα 19)
παραμένει ένα προϊόν που εντάσσεται
στη νοοτροπία της βίας όσο κι αν
απορρίπτεται κάθε απροκάλυπτη βία, αφού
η προσπάθεια για την επίτευξη ενός
συμβιβασμού δεν έρχεται από τα μέσα,
αλλά από τα έξω, από την αντίθετη
προσπάθεια, γιατί κανένας συμβιβασμός,
όσο εκούσια κι αν επιλέγεται δεν μπορεί
να νοηθεί χωρίς την ύπαρξη κάποιου
εξαναγκασμού.
Και μη χειρότερα είναι
η βαθύτερη αίσθηση πίσω από κάθε
συμβιβασμό. Και είναι σημαντικό το
γεγονός ότι η παρακμή των Κοινοβουλίων
(την οποία ο Benjamin την επεσήμαινε αμέσως
μετά τη λήξη του πρώτου παγκοσμίου
πολέμου στην αρχή της πρώτης δεκαετίας
του μεσοπολέμου που οδήγησε στην
οικονομική κρίση του 1929 και στην κυριαρχία
του φασιστικού ολοκληρωτισμού. Την
πυρπόληση του γερμανικού Κοινοβουλίου
και τελικά την έκρηξη του καταστροφικού
β’ παγκοσμίου πολέμου.
Η ΒΙΑ ΠΟΥ ΘΕΣΠΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΟΜΟΣ
Ωστόσο
(σελ. 20) όσο επιθυμητό και ευπρόσδεκτο
μπορεί να είναι ένα συγκριτικά αξιόλογο
Κοινοβούλιο, μια συζήτηση για τα μέσα
της πολιτικής συμφωνίας που αξιακά θα
είναι μη βίαια, δεν μπορεί να ασχολείται
με τον κοινοβουλευτισμό. Αφού το μόνο
που μπορεί να καταφέρει ο κοινοβουλευτισμός
σε ζητήματα ζωτικής σημασίας είναι
έννομες διατάξεις, που τόσο ως προς τη
γέννηση όσο και ως προς την κατάληξή
του συνοδεύονται από τη βία.
Πάντως η
λειτουργία της βίας στη νομοθεσία (όπως
συμβαίνει αυτή την ώρα στη χώρα μας) η
λειτουργία της βίας στη νομοθεσία είναι
διττή, με την έννοια ότι η νομοθεσία
έχει σαν σκοπό της, με τη βία σαν μέσο,
αυτό που θα εδραιωθεί, σαν δίκαιο, όμως
την ίδια τη στιγμή της εγκαθίδρυσής
του, η βία δεν απορρίπτεται. Μάλλον την
ίδια στιγμή της νομοθέτησης θεσπίζεται
συγκεκριμένα σαν νόμος όχι ένας σκοπός
ανεξάρτητος από τη βία, αλλά ένας… κατ’
ανάγκη στενά συνδεδεμένος μαζί που
φέρει τον τίτλο της εξουσίας.
ΚΥΡΙΑΡΧΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΒΙΑ
Συνεπώς
η θέσπιση του δικαίου είναι εγκαθίδρυση
εξουσίας και στο πλαίσιο αυτό άμεση
εκδήλωση βίας. Η δικαιοσύνη είναι η αρχή
(prinzip) κάθε θετικής κατασκευής σκοπών
και η εξουσία η αρχή (prinzip) κάθε μυθικής
θέσπισης νόμου.
Το κείμενο του Walter
Benjamin είναι τόσο επίκαιρο παγκόσμια και
ελληνικά και που πρέπει να διαβαστεί
ευρύτερα.
Το τελευταίο μέρος του
κειμένου λέει: Είναι απορριπτέα κάθε
μυθική βία που θεσπίζει δίκαιο και η
οποία μπορεί αλλιώς να αποκληθεί
εκτελεστική βία.
Απορριπτέα όμως είναι
και η βία που συντηρεί το δίκαιο, η
διοικητική βία που το υπηρετεί. Η θεϊκή
βία που είναι το σύμβολο και η σφραγίδα,
αλλά ποτέ το μέσο μιας ιερής εμπόλεμης,
μπορεί να αποκληθεί κυρίαρχη βία.
Το βιβλίο σε μορφή Pdf. εδώ:
